Co słychać na barykadach

Spektakl wymaga zatrzymania, co twórcy świadomie proponują już na początku. Wejście w jego rytm daje oddech potrzebny do zrewidowania własnych przekonań i swojego miejsca w otaczającej rzeczywistości.

Duet reżyserski Agnieszki Jakimiak i Mateusza Atmana toruje sobie własną ścieżkę w polskim teatrze, tworząc treści antysystemowe i kontrkulturowe. Tym, co fascynuje najbardziej, jest ich wnikliwość w badaniu materii widowiska oraz głębokie wchodzenie w teksty kultury i zjawiska społeczne. Nie zadowalają się prostym opisem rzeczywistości – drążą przyczyny, a pracując na nich, proponują widzowi inny punkt widzenia.

W „Grecie”, realizowanej w Warszawskim Teatrze Ochoty, punktem wyjścia są zmiany klimatyczne, lecz twórcy szybko wyprowadzają nas poza prosty schemat „człowiek kontra środowisko”. Odwołują się do szerszych mechanizmów późnego kapitalizmu, pokazując, że sami – jako część tego systemu – stajemy się zasobem podlegającym eksploatacji. Tworzymy narzędzia usprawniające pracę, ale nie pracujemy mniej – raczej przetwarzamy więcej informacji. Automatyzacji podlega nie nasza praca, lecz sposób myślenia.

Spektakl precyzyjnie odsłania tę pułapkę: system działa tym skuteczniej, im mniej dostrzegamy, że to my sami stajemy się materiałem eksploatacyjnym. A kiedy brakuje czasu i refleksji, stajemy się bierni wobec tego, co się dzieje. Na tym opiera się cała dramaturgia „Grety”. To spektakl spokojny, który zatrzymuje i kieruje wzrok widza ku samemu sobie. W tym spokoju ustawia na właściwe tory, przypominając, co naprawdę ważne.