Błyszczą i dźwięczą

Kto nie chciałby być jak John Malkovich? Albo inna gwiazda show-biznesu? Podjęcie tematu takiej postaci to przepis na teatralny samograj, szczególnie jeśli dorzuci się do tego społecznie nośny problem.

Kobieta-artystka – na dodatek w związku z artystą – to temat nienowy, lecz wciąż interesujący, czego przykładem jest choćby popularność spektakli „Kora Boska” i „Byłam żoną Boba Marleya” z udziałem Katarzyny Chlebny. Twórcy „Tiny” sięgnęli na światowy muzyczny szczyt. Losy Tiny Turner to znakomity materiał dramatyczny, zapisany przez nią samą w autobiografii. W bielskim przedstawieniu wiele zrobiono, żeby przykre fakty z życia ikony popkultury “przypudrować i przyklepać”, by bolesna prawda uderzyła w widza ze zdwojoną siłą.

Akcja toczy się początkowo bez większych napięć, stopniowo odsłaniając mechanizmy psychomanipulacji w toksycznym związku z Ikem. Doskonałym pomysłem inscenizacyjnym jest rozdzielenie życiowych doświadczeń i artystycznych wzlotów wokalistki między cztery aktorki. Wszystkie są Tiną, a zarazem nie jest nią żadna, co w zamyśle reżyserki ma pokazać powszechność domowej przemocy, która nie omija znanych i sławnych. Na scenie cały czas są razem, znakomicie zgrane choreograficznie, ruchowo i wokalnie – a przecież niełatwo dorównać Królowej Rock ’n’ Rolla. 

Huśtawkę emocji odzwierciedlają mądrze dobrane piosenki. Aktorki wykonują je na zmianę, odpowiednio do swoich wokalnych predyspozycji. A te ostatnie są w bielskim teatrze naprawdę niezłe. Ich głosy błyszczą i dźwięczą w klimatycznych aranżacjach znanych przebojów. Dynamiczny ruch sceniczny i dobre tempo to kolejne walory spektaklu.