Biodra, powtórzenia, transformacja

W tym sensie STORM jawi się jako praca nad ruchem odłączonym od spektakularności i od narracyjnej ramy. W odróżnieniu od Boa, gdzie biodra działały w relacji spojrzenia, uwodzenia i ekspozycji, tutaj relacja z widownią zostaje wyraźnie osłabiona. Ruch nie tyle domaga się uwagi, ile ustanawia własny, autonomiczny obieg energii. Ciało Sakowicza nie negocjuje z publicznością, lecz pozostaje skupione na własnej motoryce, badając możliwość ruchu, który utrzymuje się sam – dzięki napięciu i powtórzeniu.

Znaczący jest także kontekst powstania pracy. Geneza STORM związana z performansem prezentowanym podczas wernisażu wystawy Breaking the Joints sytuuje choreografię bliżej obiektu kinetycznego niż klasycznego zdarzenia teatralnego. Przeniesienie tego materiału do Pawilonu Tańca nie zmienia zasadniczo jego logiki: spektakl nadal funkcjonuje jako powtarzalna, niemal instalacyjna sekwencja ruchowa. Wpisuje się to w obecną w praktyce Sakowicza od kilku lat tendencję do rozszczelniania granic między tańcem, performansem a polem sztuk wizualnych.

Na tle wcześniejszych realizacji STORM wyróżnia się również rezygnacją z jawnie artykułowanego dyskursu krytycznego. Nie pojawia się tu tekst, ironiczny komentarz ani strategia bezpośredniego demaskowania kulturowych mitów. Zamiast tego choreografia operuje czystą somatycznością, która nie tyle „opowiada” historię, ile ujawnia proces: nieustanne przechodzenie między napięciem a rozluźnieniem, ruchem a bezruchem, formą a jej chwilowym rozpadem. To przesunięcie można odczytać jako próbę sprawdzenia, czy potencjał krytyczny tańca może istnieć bez pośrednictwa narracji i bez odwołań do rozpoznawalnych kodów kulturowych.

W tym sensie STORM kontynuuje strategię Sakowicza, który wykorzystuje choreografię jako sposób myślenia poprzez taniec. Tym razem badanie dotyczy nie historii ani kanonu, lecz samej możliwości zmiany — impulsu ruchu i czasu jego trwania. Biodra nie pełnią funkcji symbolicznej, lecz stają się miejscem, w którym ruch zachodzi autonomicznie.

Pawilon Tańca

Nasz wywiad z Pawłem Sakowiczem:

Teatr Dla Wszystkich