widz_trębicki(nie)poleca: „Władca much”

Na scenie widzimy dwie potężne, stalowe konstrukcje – rampy, które mają imitować różnorodne przestrzenie: samolot, las, górę, wulkan czy świątynię. Są solidne, stabilne i imponująco wysokie. Gdyby były jeszcze wyższe, mogłyby posłużyć jako platformy do skoków na bungee albo do cyrkowych akrobacji na drążkach pod kopułą namiotu. Młodzi aktorzy z rozmachem demonstrują na nich swoją tężyznę fizyczną i umiejętności akrobatyczne. Ich sprawność i witalność budzą podziw – w powietrzu unosi się zapach testosteronu lub sali gimnastycznej.

Aktorzy biegają po rampach i wokół sceny, skaczą, wspinają się, tupią, a stalowe elementy scenografii zamieniają w broń – dzidy służące zarówno do polowania, jak i do atakowania współmieszkańców. Uderzają nimi o podłogę, napastują innych bohaterów i przede wszystkim – krzyczą. Wrzask staje się głównym środkiem wyrazu aktorskiego. W chwilach, gdy dialogi przybierają naturalną głośność, niewiele można zrozumieć – aktorzy są niesłyszalni.

Przedstawiona historia jest całkowicie zdezintegrowana, zdaje się opierać wyłącznie na wyobraźni widza, który musi sam dopowiadać i interpretować sens kolejnych wydarzeń. Nie sposób zrozumieć, skąd wynikają brutalne morderstwa, co powoduje podział na dwie grupy – z czego jedna jest agresywna, a druga niemal niewidoczna scenicznie. Trudno też odczytać sens załamania nerwowego jednego z liderów czy zrozumieć cel tajemniczego spotkania odludka z diabłem – sądząc po zniekształconym, demonicznym głosie, modulowanym elektronicznie.