O spektaklu “O tym można rozmawiać tylko z królikami” Anny Höglund w reż. Piotra Soroki z Lubuskiego Teatru na FMP w Wałbrzychu pisze Wiesław Kowalski.
fot. Kamil Derda
W jednej z pierwszych scen główny bohater — chłopiec przebrany za królika — siedzi samotnie na krześle, nieruchomy, jakby zawieszony między światem zewnętrznym a własnym wnętrzem. To właśnie z tej ciszy, wyciszenia, rozpoczyna się podróż w głąb psychiki postaci, której świat emocjonalny rozpięty jest pomiędzy potrzebą akceptacji a doświadczeniem odrzucenia. Spektakl „O tym można rozmawiać tylko z królikami” w reżyserii Piotra Soroki, zrealizowany w Teatrze Lubuskim, stanowi adaptację książki Anny Höglund — opowieści o dojrzewaniu, wrażliwości i trudnej sztuce bycia sobą.
Twórcy spektaklu kreślą na scenie portret trzynastoletniego chłopca, który zmagając się z intensywnymi emocjami i poczuciem inności, próbuje zrozumieć samego siebie. Bohater porusza się w przestrzeni między światem dzieciństwa a dorosłością, przynależnością a odrębnością. W jego relacjach rodzinnych i kontaktach z rówieśnikami odbija się napięcie, które nie znajduje łatwego rozwiązania. Przebrany za królika, nie ukrywa się — raczej odsłania swoją wrażliwość, którą trudno unieść w świecie pełnym zgiełku i oczekiwań.
Reżyseria Piotra Soroki operuje precyzyjnie rytmem i pauzą. Tempo spektaklu pozwala na zanurzenie się w emocjach postaci, bez konieczności ich objaśniania. Dramatyczna oś przedstawienia rozgrywa się w dużej mierze wewnątrz bohatera, a nie w zewnętrznej akcji. Wsparcie dla tej intymnej narracji stanowi scenografia Agnieszki Zdonek — oszczędna, skonstruowana z elementów codzienności, które niosą znaczenia symboliczne. Krzesła, stoły, sznury, światło — wszystko buduje pejzaż psychiczny, a nie realistyczną przestrzeń.
