Nie bądźmy markotni

Teatr Klasyki Polskiej nie od dziś dobitnie pokazuje, że tradycja Fredrowska odegrała ogromną rolę w kształtowaniu polskiego stylu teatralnego i jest wciąż żywa, potrzebna widzom, a utwory Fredry, przemawiając ze sceny stają się bliższe słuchaczom.

„Śluby panieńskie” należą do wielkiej czwórki dramatów, obok „Zemsty”, „Pana Jowialskiego” oraz „Dożywocia”. Choć wielokrotnie zmieniano ich interpretację, uwspółcześniano, wprowadzano innowacje, to jednak siła klasyki teatru nadal zwycięża.

Oparty na wyrazistych postaciach utwór, które trafił na scenę jeszcze za życia autora (legenda głosi, iż Fredro miał pisać swoje komedie z uwzględnieniem osobowości pierwszych wykonawców), niezmiennie bawi, wzrusza i zmusza do refleksji nad siłą uczuć. „Śluby panieńskie” , czyli „Magnetyzm serca”, w zabawny, pełen subtelnego humoru sposób traktują o miłości i niepozbawionych romantycznych uniesień relacjach pomiędzy bohaterami sztuki.

Wprawdzie Aniela i Klara złożyły śluby zapewniające, że nigdy nie wyjdą za mąż, jednak dzięki intrydze Gustawa, trzpiota i flirciarza oraz wytrwałości drugiego młodzieńca, nieco fajtłapowatego, ale uroczego Albina, łamią swe przyrzeczenia. Rozpoczyna się seria manipulacji oraz plotek, wprowadzających całe towarzystwo w błąd. Choć kłamstwa Gucia zostają odkryte, ostatecznie wszystko kończy się szczęśliwie, a plan Gustawa, ku radości stryja Radosta i pani Dobrójskiej, zostaje zrealizowany.

By wydobyć całą kolorystykę języka poszczególnych postaci, barwę wyrażeń z potocznego języka, używanego w Galicji oraz podkreślić aluzyjność i ironię, tak umiejętnie stosowaną przez Fredrę, potrzebna jest odpowiednia interpretacja ze strony aktorów. Wymaga to swobodnej i starannej wymowy, która może zawierać pierwiastek przeszłości i przyszłości.

Jednym z bohaterów komedii jest pełen temperamentu, buńczuczny Gucio, oczywiste przeciwieństwo romantycznego bohatera o tym samym imieniu, lecz używanym w pełnej formie, bez zdrobnień. Młodzieniec hołduje miłości radosnej, witalnej, niepozbawionej zmysłowości i właśnie taką postać kreuje Ksawery Szlenkier. Pełen naturalności i kontrolowanej swobody aktor, czyni postać bohatera sprzed wieku bliską również współczesnemu widzowi, od czasu do czasu mrugnąwszy do niego okiem. Potrafi grać zarówno mocno, z energią, jak i subtelnie, z delikatnością, posługując się mimiką czy ruchem dłoni.

Drugi młodzieniec, Albin, to celowo przerysowana karykatura werterowskiego kochanka. Wiecznie cierpiący i komiczny wielbiciel „okrutnej” Klary, którego rzewne wzdychania dziewczyna usiłuje ignorować, nieodmiennie bawi publiczność swymi sentymentalnymi wyznaniami. Wcielając się w tę postać Przemysław Wyszyński, nie popada w schematyczność, co bywa częstym błędem aktorów odtwarzających rolę Albina. Umiejętnie stosuje środki aktorskiego wyrazu; słowem, gestem, wyrazem twarzy wydobywa humorystyczne niuanse z fredrowskiego tekstu, a jego Albin, trochę niezgrabny, za to szczery i mimo wszystko pełen męskiego uroku, szybko zdobywa sympatię widowni. Wyszyński wykorzystuje plenerową, swobodniejsza aurę i nawet zagaduje widzów, prosząc o pomoc czy radę.