„Złote ciało” w Teatrze Osterwy w Lublinie. Radosław B. Maciąg opowiada o pięknie, które stało się przemocą

Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie przygotowuje jedną z najbardziej intrygujących prapremier końcówki sezonu. „Złote ciało” w reżyserii Radosława B. Maciąga będzie próbą opowiedzenia o tym, czym stało się piękno w XXI wieku i jaką cenę płacimy dziś za jego współczesne definicje. 

W  Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie trwają próby  nowego spektaklu „Złote ciało” w reżyserii Radosława B. Maciąga. Twórcy zapowiadają przedstawienie, które połączy teatr dramatyczny, ruch, warstwę wizualną i refleksję filozoficzną nad jednym z najbardziej skomplikowanych pojęć współczesności — pięknem.

Na scenie zobaczymy Kamilę Janik, Edytę Ostojak-Mącik, Beatę Passini oraz Macieja Grubicha.

Spektakl będzie próbą skonfrontowania klasycznych wyobrażeń o pięknie z rzeczywistością współczesnej kultury obrazu, mediów społecznościowych i nieustannej presji atrakcyjności. Twórcy zestawią mity, baśnie i klasyczne teksty kultury z narracjami popkultury, pokazując, jak pragnienie piękna stopniowo przekształciło się w narzędzie kontroli, wykluczenia i społecznej przemocy.

„Złote ciało”, zarówno poprzez narrację, jak i warstwę choreograficzną oraz wizualną, ma przywracać pięknu jego wspólnotowy i zmysłowy wymiar — dostępny niezależnie od presji rynku, dominujących wzorców atrakcyjności czy społecznych oczekiwań.

Nowa produkcja Teatru Osterwy dotyka jednego z najstarszych i jednocześnie najbardziej współczesnych tematów kultury — pytania o naturę piękna. To pojęcie od wieków pozostaje niejednoznaczne i stale podlega przemianom. To, co w starożytności wiązano z harmonią, dobrem i duchowym ładem, dziś coraz częściej staje się źródłem społecznej presji, porównywania się i prób dopasowania do narzuconych norm.

Twórcy spektaklu przywołują ten wielowiekowy spór — od filozofii antycznej po współczesną kulturę wizualną. Już pitagorejczycy widzieli piękno w harmonii przeciwieństw i proporcji świata. Platon łączył piękno z dobrem i moralnością, podkreślając, że prawdziwe piękno nie istnieje bez etycznego wymiaru człowieka. Sokrates pisał o pięknie duchowym, ukrytym nie w samym wyglądzie, lecz w ludzkiej duszy i emocjach.

W średniowieczu Tomasz z Akwinu definiował piękno jako „to, co podoba się, gdy jest postrzegane”, wskazując na zmysłowy wymiar doświadczenia estetycznego. Z kolei nowoczesna refleksja nad pięknem — bliska choćby Immanuelowi Kantowi — podkreślała jego subiektywny charakter. Piękne nie musi być bowiem to, co powszechnie uznane za atrakcyjne. Piękno może wynikać z indywidualnego doświadczenia, emocjonalnego poruszenia i osobistej relacji z rzeczywistością.

Spektakl Maciąga zdaje się pytać właśnie o to: czy w świecie podporządkowanym algorytmom, wizerunkowi i estetycznej konkurencji możliwe jest jeszcze piękno wolne od przemocy oceniania? Czy można odzyskać doświadczenie piękna jako czegoś wspólnego, czułego i ludzkiego?

Twórcy nie zatrzymują się jednak wyłącznie na krytyce współczesnej kultury ciała. „Złote ciało” ma być również opowieścią o samotności, wstydzie, potrzebie akceptacji i próbie odzyskania własnej tożsamości poza narzuconymi normami. Piękno staje się tu nie tyle kategorią estetyczną, ile doświadczeniem emocjonalnym i społecznym.

Radosław B. Maciąg należy dziś do jednych z najciekawszych twórców młodego pokolenia polskiego teatru. Urodzony w Pionkach (1991 r.) reżyser i dramaturg jest absolwentem Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie. Rozpoznawalność przyniosły mu spektakle łączące autobiograficzność, społeczną obserwację i odważne formalne rozwiązania.

Szczególnym echem odbiło się „Tęsknię za domem” z Teatru Powszechnego w Radomiu — autobiograficzny dramat o transformacji ustrojowej, rodzinie i doświadczeniu dorastania w małym mieście. Tekst został uhonorowany Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną. Ważnym przedstawieniem w jego dorobku pozostaje również „Magiczna rana” w warszawskim Studio teatrgalerii — spektakl inspirowany prozą Doroty Masłowskiej, łączący realizm, estetykę horroru i elementy sztucznej inteligencji. Reżyserował także m.in. „Z miłości” w Teatrze Wybrzeże, „Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku” w Kaliszu oraz „Łaknąć” Sarah Kane — swój oficjalny debiut reżyserski.

„Złote ciało” wpisuje się w konsekwentnie rozwijaną przez Maciąga linię teatru, który nie boi się tematów społecznych i psychologicznych, ale jednocześnie szuka dla nich nowoczesnego języka scenicznego.

Terminy spektakli:

13 czerwca 2026 — prapremiera, godz. 19:00
14 czerwca — godz. 18:00
18 czerwca — godz. 19:00
19 czerwca — godz. 19:00
20 czerwca — godz. 19:00
21 czerwca — godz. 18:00

Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie