W kwietniu odszedł Krzysztof Suchodolski – wiolonczelista, kompozytor i realizator dźwięku, twórca przez lata obecny w polskim teatrze, filmie i Teatrze Telewizji.
fot. Maciej Plewiński
Krzysztof Suchodolski (1953–2026) był artystą, którego praca rzadko znajdowała się na pierwszym planie, ale bez niej wiele przedstawień nie miałoby swojego ostatecznego kształtu. Tworzył muzykę, budował warstwę dźwiękową, współtworzył atmosferę spektakli – dyskretnie, precyzyjnie, konsekwentnie.
Jako kompozytor współpracował z ważnymi postaciami polskiego teatru, wśród nich znaleźli się Krystian Lupa, Mikołaj Grabowski, Jerzy Stuhr oraz Katarzyna Deszcz. Jego muzyka wybrzmiewała na scenach wielu teatrów w Polsce. W Teatrze Dramatycznym w Warszawie przygotował oprawę muzyczną m.in. do „Świętej Joanny” George’a Bernarda Shawa (1984) w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza. W Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu odpowiadał za muzykę do „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza (1984), a w Teatrze STU w Krakowie do widowiska „Ziemia!…Ziemia!” (1985).
Tworzył także dla Teatru Telewizji – jego kompozycje pojawiły się w realizacjach takich jak „Prezydent” Rocco Familiari (1995), „Zwierzoczłekoupiór” Tadeusza Konwickiego (1995) czy „Dzieci z Bullerbyn” Astrid Lindgren (1996). Współtworzył również „Rewizora” w reżyserii Jerzego Stuhra.
Równolegle zajmował się realizacją dźwięku i udźwiękowieniem spektakli oraz filmów. Współpracował m.in. z Teatrem Ósmego Dnia, a w ostatnich latach angażował się także w działalność edukacyjną, prowadząc warsztaty z zakresu technologii dźwięku. Jego doświadczenie i wiedza były przekazywane dalej – młodszym twórcom i realizatorom.
Choć kojarzony przede wszystkim z pracą kompozytorską i dźwiękową, pojawiał się również epizodycznie jako aktor – m.in. w filmie „Strzępy” (2022).
Nie był twórcą, który zabiegał o rozpoznawalność. Funkcjonował w środowisku jako rzetelny, ceniony współpracownik – ktoś, kto potrafił słuchać i precyzyjnie budować to, co w teatrze niewidoczne, a kluczowe.
Bliscy artysty uruchomili stronę www.wspomnienieosuchym.com, na której zbierane są wspomnienia, anegdoty i historie związane z jego życiem i pracą. To próba ocalenia pamięci o człowieku, którego obecność najlepiej zapisuje się nie w biogramach, lecz w relacjach tych, którzy z nim pracowali.
