Kampowy szkic

Rapujący Dorian Gray to jakieś nieporozumienie. Gdyby utwór był stylistycznie bliższy temu, co prezentują Frank Ocean albo Lil Nas X, spojrzałbym na ten gatunek przychylniej. Wiedziałbym, że następuje próba połączenia queerowej optyki z hip-hopem. Jest wprost przeciwnie – to klasyczny rap w stylu raperzyny z SoundClouda. Reszta zaś to grzeczne piosenki wykonywane statycznie, niemal jak na apelu. Muzyka zamiast wzmacniać przesadę, nieustannie ją rozbraja. Wyjątek stanowi końcowy utwór Krystiana Kostowa – wyróżnia się wspaniałym wokalem, dodaje całości operowego sznytu i jako jedyny zostaje w głowie na dłużej.

Na szczęście poza śpiewem aktorzy mają też inne zadania. Najlepiej wywiązuje się z nich Artur Wójcik. Wcielając się w postać Harry’ego, idealnie realizuje kampowe założenia, hiperbolizując każdy możliwy ruch. Aktor wyciąga z powieści homoseksualne aluzje i karykaturuje je do granic możliwości.

Reszta obsady chwilami próbuje iść tą drogą, ale fabuła i dialogi ciągną ich w dół. Są bowiem po uszy zanurzone w XIX-wiecznych konwenansach.

Reżyserowi nie przeszkadza to jednak urozmaicać spektaklu o elementy technologiczne (chociażby tytułowy portret jest wygenerowany). Zamiana piękna stawia na zdigitalizowaną ułudę – to kolejny dobry punkt wyjścia, o którym mógłbym napisać równie dużo co o estetyce kampu. Niestety, podobnie jak ona, technologiczne wątki pozostają nierozwinięte. Sprowadzają się do kilku nieszablonowych ozdób, rekwizytów i robotycznego pieska, który poza efekciarskimi fikołkami nie pełni prawie żadnej funkcji dramaturgicznej (może poza ostatnią sceną).

Sieklucki, jako malarz, miał naprawdę niezłe farby. Jednak przez to, że nie umiał zdecydować się na żaden z kolorów, użył wszystkich naraz. Na scenicznym płótnie zobaczyć więc można wiele barw, ale nie wyłania się z nich żaden sensowny portret – jedynie kampowy szkic.

Teatr Nowy Proxima