Coraz bliżej premiery „Little” we Wrocławskim Teatrze Pantomimy

Gosia Wdowik o pięciu nurtujących nas kwestiach przed premierą spektaklu „Little”. Premiera 20 marca w Centrum Sztuk Performatywnych Piekarnia Instytutu Grotowskiego

1. Dlaczego dojrzewający chłopiec?  

Temat dojrzewania jest tematem, który eksploruję w wielu swoich spektaklach, także w spektaklu „Niepokój przychodzi o zmierzchu”, w którym widzieliśmy zmagania dojrzewającej dziewczynki w połączeniu z żałobą obecną w domu. Tym razem mamy chłopca, który zmaga się z dojrzewaniem, jak również ze swoją nieumiejętnością reagowania na rzeczy, które go przytłaczają. Reakcją na to jest złość, izolująca go od innych. Ta złość często przykrywa różne inne emocje, towarzyszące naszemu bohaterowi. Jednocześnie pozwala mu najłatwiej wyrazić siebie. W spektaklu próbujemy przebić ten mur złości i doszukać się motywacji, która stoi za jego działaniami, za jego bólem, za jego zmaganiami. Myślę że temat dojrzewających chłopców jest niezwykle ważny teraz. Z jednej strony zauważalne jest skupienie dużej uwagi na tym temacie, ale z drugiej większość opowieści jest oceniająca. Mało która próbuje stworzyć przestrzeń zrozumienia tych zachowań. Są to zachowania trudne do nazwania, dlatego próbujemy naszym spektaklem pewne stany związane ze złością, przemocą ale także z seksualnością zbadać. 

2. Dlaczego lata 90.? 

Chciałabym tę historię dojrzewającego chłopca trochę oddalić od czasów współczesnych, osadzić ją w momencie w którym walczą ze sobą dwie narracje. Z jednej strony amerykański kapitalizm i indywidualizm – które nastawiają nas na to, że wszystko zależy od nas. Z drugiej uchwycić moment w którym jeszcze tradycyjne, katolickie narracje nadal są obecne. Uznaliśmy ten moment za ciekawy ponieważ napływ produktów z zachodu; filmów, kolorowych teledysków w MTV – a co za tym idzie pewnych wyobrażeń, zachowań kreśliło nasze nowe pragnienia, dążenia do „lepszego świata”. Wyobraźnia z tamtych lat zainfekowana tymi obrazami powodowała poczucie ciągłego niedosytu. Kluczowe było, żeby przyjrzeć się momentowi lat 90-tych, w których wychowywali się chłopcy – obecnie będący mężczyznami.  

3. Dlaczego po raz drugi pantomima? 

Dla mnie przygoda związana ze spektaklem „Niepokój przychodzi o zmierzchu” była niezwykłą przyjemnością, momentem rozwinięcia narzędzi twórczych związanych z choreografią, z plastyką obrazu, ale przede wszystkim ze sposobem pracy z aktorem – jak można opowiadać ciałem a nie tylko słowem, co jest dla mnie osobiście niezwykle bliskie. I mam wrażenie, że podczas pracy nad spektaklem „Niepokój przychodzi o zmierzchu” coś udało się nazwać i złapać. I oczywistym jest, że pewne pomysły i rozwiązania chciałby się dalej rozwijać. Pracę nad nowym przedstawieniem traktuje jako rozwinięcie wcześniejszej współpracy i języka scenicznego.    

4. Dlaczego The Prodigy?  

Ponieważ tytuł płyty The Prodigy „Music for the Jilted Generation” w polskim tłumaczeniu znaczy muzyka dla straconego pokolenia. Wydało nam się  interesujące, żeby pochylić się nad płytą, która w tamtym momencie pojawiła się w Polsce i miała duży wpływ na wiele osób. Łączyła ze sobą różne subkultury w sposobie wyrażania buntu. I pomyśleliśmy, że nasz bohater mógłby słuchając tej płyty, również próbować odnaleźć jakąś energię, która pozwoliłaby mu wyrażenia siebie. Wyrażenia emocji, myśli i uczuć, które się w nim kotłują. Poczuliśmy, że ta muzyka jest sentymentalną podróżą dla wielu osób, wychowanych na muzyce The Prodigy i bardzo możliwe, że odnajdą swój własny bunty sprzed lat. 

5. Dlaczego UFO?  

UFO tak naprawdę dlatego, że lata 90-te to czas serialu „Z archiwum X”, moment fascynacji tym tematem i możliwością ucieczki do innej świata. To możliwość zarówno porwania, ale też szansy istnienia w alternatywnej rzeczywistości, wobec tej, która mogłaby nam się wydawać za mała, za ciasna, lub w jakiś sposób wykluczająca nas. UFO jest formą nadziei, na to że, istnienie inna rzeczywistość, niż ta która przytłacza głównego bohatera. 

Rozmawiał Mariusz Turchan 

Twórcy:

scenariusz: Robert Bolesto

reżyseria: Małgorzata Wdowik

koncepcja scenografii: Małgorzata Wdowik, Aleksandr Prowaliński

scenografia i reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński

kostiumy: Saskia Hellmann

muzyka i sound design: Agata Zemla

rzeźby: Jan Baszak

choreografia walk: Tomasz Lewandowski 

ruch sceniczny: zespół

Obsada:

Agnieszka Dziewa, Karolina Pewińska, Anna Nabiałkowska, Eloy Moreno Gallego, Jan Kochanowski, Jakub Pewiński, Mateusz Wierzbicki, Wojciech Rybicki (gościnnie), Dawid Sozański (gościnnie), Mikołaj Ciapa (gościnnie)

Premiera: 20 marca | godz. 19:00

Pokaz przedpremierowy: 19 marca | godz. 19:00

Spektakle: 21 marca | godz. 19:00, 16-18 kwietnia | godz. 19:00 oraz 19 kwietnia | godz. 17:00 

Miejsce: Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego, ul. Księcia Witolda 62.

Uwaga: spektakl zawiera sceny z użyciem światła stroboskopowego, które mogą oddziaływać na widzów z epilepsją fotogenną lub innymi uczuleniami na światło. W spektaklu pojawia się przemoc, sceny o charakterze seksualnym, nagość oraz głośna muzyka. W spektaklu występuje dym papierosowy. 

WTP