Granice podmiotowości

Świadomie ograniczono liczbę widzów, by zaprosić ich do pokoju – domowej przestrzeni, w której można oglądać lalki na emeryturze i ich animatorów. Lalki przeżywają coś dotkliwszego niż zapomnienie – niespełniony potencjał. Zostały stworzone na premierę, która nigdy się nie odbyła. Rezonuje z tym ich forma. Zaprojektowane przez Aleksandrę Iwańczyk jako postacie starsze, wyjęte z ram niedoszłego spektaklu, pozostają w czasie, który jednak wciąż ich dotyczy.

Mamy więc stare lalki, otoczone starymi „nowymi technologiami”. Komputer, radio, animacje rodem z Windows 95 – estetyka ta wywołuje nostalgię. Dbałość o przestrzeń przekłada się na sposób gry. Aktorstwo, zwłaszcza Dagmary Sowy i Pawła Chomczyka, mimo intelektualnej złożoności spektaklu pozostaje intymne i bliskie, co buduje szczególną relację z widzem. Interakcja z widownią została przemyślana równie uważnie jak aranżacja przestrzeni. Dopełnia ją nostalgiczna, a zarazem pełna humoru warstwa muzyczna Piotra Klimka, która nadaje całości miękkości.

Szłam na ten spektakl z oczekiwaniem przeżycia czegoś więcej niż intelektualnych rozważań – z potrzebą doświadczenia i zanurzenia się w klimat. Wyszłam z tym miłym poczuciem, nucąc „Take Me Home, Country Roads” Johna Denvera. I choć finałowy gest może wydawać się przewrotny, nie jest on jedynie żartem czy nostalgicznym mrugnięciem oka do widza. To raczej subtelne domknięcie opowieści o tęsknocie – za niespełnioną premierą, za utraconą sprawczością, za miejscem, w którym można poczuć się „u siebie”, nawet jeśli jest nim prowizoryczna, teatralna przestrzeń.

Spektakl nie tyle udziela odpowiedzi na pytania o podmiotowość i autonomię animanta, ile pozostawia widza w stanie czujnej niepewności. I właśnie w tym zawieszeniu – między intelektualną analizą a emocjonalnym rezonansem – ujawnia się jego siła. To teatr, który pobudza do myślenia, nie rezygnując z czułości. 

Grupa Coincidentia