Festiwal Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych odbędzie się we Wrocławiu w dniach 5–8 marca 2026 roku.
fot. Sylvie-Ann Paré/Instytut Grotowskiego
To coroczne wydarzenie prezentowane w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu.
Kuratorka Monika Wachowicz stawia akcent na prezentację szerokiego spektrum estetyk i form — od performansu tanecznego, przez instalacje i film dokumentalny, po dyskusje. Przesuwa granice percepcji, stawiając na eksperyment i przybliżając polskiej publiczności twórczość wizjonerek z całego świata. W założeniach programowych festiwalu Wachowicz podkreśla krytyczne spojrzenie na rzeczywistość, wzmacnia rolę sztuki, a medialne uniesienia traktuje jako zło, które przytrafiło się ludziom. W życiu nie chodzi wyłącznie o scrollowanie treści, lecz o uważność oraz troskę o siebie i o innych.
Niewątpliwie jednym z najważniejszych punktów tegorocznego programu będzie prezentacja pracy wybitnej kanadyjskiej choreografki Marie Chouinard.
„Etiuda nr 1” to jedno z jej formacyjnych dzieł solowych, często uznawane za podstawę języka artystycznego Chouinard. Studium skupia się na ciele, a nie na narracji czy technice klasycznej. Utwór eksploruje oddech, wokalizację, napięcie oraz ruch napędzany impulsami, zacierając granice między tańcem, dźwiękiem a rytuałem fizycznym. Uwidaczniają się tu cechy charakterystyczne późniejszej twórczości choreografki: ekstremalne stany fizyczne, testowanie granic równowagi, wytrzymałości i doznań. To początek poszukiwań radykalnej estetyki, którą artystka rozwinie w kolejnych pracach Compagnie Marie Chouinard.
Solo pierwotnie powstało dla tancerki Lucie Mongrain. Na festiwalu „Szczeliny” zobaczymy interpretację w wykonaniu Carol Prieur, której kariera jest nierozerwalnie związana z Compagnie Marie Chouinard. Przez ponad dwie dekady była muzą i główną wykonawczynią w kluczowych dziełach choreografki.
Wrocławska publiczność będzie miała okazję po raz pierwszy spotkać się z twórczością kanadyjskiej rewolucjonistki tańca. W Polsce jej zespół prezentował się wcześniej w ramach Body/Mind Festival w Warszawie (2010) oraz na krakowskim festiwalu Materia Prima (2017).
Twórczość Marie Chouinard pozostaje jednym z najważniejszych punktów odniesienia w historii tańca współczesnego — nie tylko ze względu na wyrazistą estetykę, lecz przede wszystkim na głęboką transformację sposobu, w jaki rozumiemy i doświadczamy ciała w ruchu. Krytycy podkreślają, że jej prace to coś więcej niż spektakle — to doświadczenia zmieniające sposób postrzegania ruchu i cielesności. Jak zauważa Sally Banes:
„Marie Chouinard przekształca ciało w teren, na którym dramatyczne napięcia między instynktem a świadomością przybierają formę hipnotycznego spektaklu.”
