O filmie “Kompletnie nieznany” w reż. Jamesa Mangolda pisze Krystian Kajewski.
7 listopada 1917 r. burżuazyjny rząd Kiereńskiego został obalony przez lud rosyjski. Pół wieku później, po drugiej stronie Oceanu, Bob Dylan wywołał własną rewolucję.
Naród nasz wyzdrowiawszy już moralnie pod wpływem rozbiorów, pośpieszył w XVIII stuleciu walczyć o wolność tworzącego się podówczas narodu amerykańskiego, a Kościuszko i Pułaski ramię w ramię z Jeffersonem i Waszyngtonem budowali początki państwa, zwanego dziś Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej.
Czytając poezję Dylana, ma się wrażenie, że ta farmerska wizja rzeczywistości jest jakąś wizją uniwersalną, co najmniej od Gilgamesza się rozpoczynającą.
Famine
Głód opiewają bawełniane pieśni, i ten wewnętrzny głód przenika także pieśni Wooddy’ego Guthriego i Peta Seegera, twórców tak zwanego urban folk.
Fatalistic
Kubuś Fatalista i Jego Pan, czyli chłopak z gitarą byłby dla mnie parą.
Fatherland
Ojczyznę opiewać, owoc krwi .
Feed
Strawą duchową okazuje się pieśń. Ojcowie folku, Guthrie i Seeger, syczeli z bólu, aby te pieśni wyjąkać, a 18–letni, jak niegdyś Rimbaud, przybłęda, przyszedł i pozamiatał. Odkąd się pojawił, Robert Zimmermann, już jako Bob Dylan, nic nie było już takie samo i nic takie samo od tej pory już nigdy nie będzie.
Ferry
Przenieść to na wyższy poziom – oto zadanie dla Boba Dylana (w filmie Mangolda gra go genialnie Timothee Chatelet, przybysz z Diuny), zanim z Dylana wyrośnie Hendrix. Artysta rozumie swoją powinność i przystępuje do jej czynienia niejako automatycznie, zgodnie z zaleceniami praszczura Rimbaud: Poeta musi stać się znienawidzonym przez wszystkich. Powinien zapuszczać na twarzy brodawki.
Fiery
Ognisty flaming trzepocze w sercu młodego artysty. Rimbaud zalecał przecież przede wszystkim, aby poeta nauczył się skakać przez ogień. Te wszystkie iluminacje i sezony w piekle przenosi Dylan zatem z własnego wnętrza do wnętrza na zewnątrz.
Fire – station
Remiza straży pożarnej płonie wewnętrznym ogniem w chwili gdy Dylan dokłada do pieca i gra na festiwalu folkowym na gitarze elektrycznej, odrzucając stare, zdezelowane pudło. Pete Seeger (w tej roli Edward Norton) nie jest w stanie zrozumieć idei tego postępu, a Wooddy Guthrie popada w obłęd w szpitalnej sali. Joan Baez (w tej roli anielsko urocza i piekielnie zdolna Monica Barbaro) napisze o tym potem piękną piosenkę, a Johnny Cash pójdzie za jakiś czas w ślady swego młodszego od siebie kolegi po fachu.
absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku oraz Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Współpracował z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Ma na swoim koncie ponad 60 ról teatralnych. Od roku 2001 zajmuje się krytyką teatralną.
