Wielki niedosyt

Do niewielkiej, kameralnej przestrzeni wchodzą dwie kobiety. Córka wraca do wydarzeń z przeszłości i próbuje wydobyć na światło dzienne rodzinne brudy, których matka konsekwentnie się wypiera. Pamięć każdej z nich działa inaczej, a przeszłość staje się polem walki o to, kto ma prawo opowiedzieć wspólną historię.

To właśnie w tych momentach spektakl jest najmocniejszy. Kiedy córka próbuje nazwać to, co przez lata pozostawało niewypowiedziane, a matka odsuwa od siebie kolejne oskarżenia, między bohaterkami pojawia się napięcie. Relacja przestaje być wtedy tylko konfliktem i zaczyna przypominać mieszaninę miłości, żalu, zależności i wzajemnego uwikłania.

Problem w tym, że tych momentów jest za mało. Rozmowa nie zawsze prowadzi do kolejnych odkryć, a bohaterki wracają do tych samych emocjonalnych punktów. Konflikt chwilami krąży w miejscu – padają kolejne oskarżenia i odpowiedzi, ale pomiędzy kobietami niewiele się zmienia.

Tym bardziej szkoda, że materiał wyjściowy daje spore możliwości. Oficjalny opis przedstawienia mówi o bliskości, która może się stać pułapką, o próbie odnalezienia własnej tożsamości oraz granicy między troską a przemocą. Tymczasem bohaterki nie zawsze otrzymują wystarczająco dużo przestrzeni, by stać się naprawdę wielowymiarowe. Matka mogłaby być kimś więcej niż osobą wypierającą przeszłość – jej postawa mogłaby otwierać pytania o pamięć, winę i sposób opowiadania własnego życia. Z kolei córka mogłaby pokazać nie tylko potrzebę poznania prawdy, ale również własne uwikłanie w tę relację. W efekcie emocje są chwilami bardziej nazwane niż przeżyte. Brakuje ciszy, zawahania i zachowań, które pozwoliłyby widzowi samemu odczytać to, co dzieje się między kobietami.