W pułapce demokracji

Porażające jest to, jak napisana pod koniec XIX wieku sztuka znakomicie rezonuje z naszą rzeczywistością. Okazuje się, że rozmaite grupy interesów, lobbing, szantaż, manipulacja, populizm, i hejt to nie jest „wynalazek” naszych czasów. Podobnie jak pozorowana niezależność mediów, której dziennikarze bez większych moralnych dylematów zmieniają stanowisko wobec zamiarów Stockmana. Smutne jest zwłaszcza przesłanie sztuki, że rządy większości nie zawsze są dobre dla ludzi i dla sprawy, ale – jak wiadomo z popularnego powiedzenia – na razie nie wymyślono lepszego ustroju. Trafna w kontekście historii doktora Thomasa jest też konstatacja wyrażona przez Grażynę Torbicką w popremierowej rozmowie, że łatwiej dzisiaj wierzy się w to, że ktoś kombinuje i manipuluje, niż w to, że ktoś jest uczciwy.

„Wróg ludu” stawia również pytanie o postawy moralne, o to na ile idealizm ma rację bytu, czy każda cena – z utratą rodziny włącznie – jest warta zapłacenia za wierność samemu sobie i trwanie jako jeden przeciw wszystkim. Czy rzeczywiście „najsilniejszym człowiekiem na świecie jest ten, kto został całkiem sam”? Choć ani Ibsen, ani tym bardziej Bogajewska nie dają jednoznacznej odpowiedzi, to kreacja Piotra Franasowicza w roli doktora zdaje się wskazywać, że nie trzeba się poddawać, jeśli jesteśmy przekonani o swojej racji. Łukaszowi Lewandowskiemu także udało się uwiarygodnić racje Burmistrza, mimo nieakceptowalnych metod postępowania. Trudno też nie docenić Adama Ferencego i Grzegorza Małeckiego w rolach oportunistycznych dziennikarzy. Mocno poruszający, ale i pokazujący aktorską klasę był epizod Byłego Burmistrza w wykonaniu Krzysztofa Globisza.

Teatr Telewizji