O spektaklu „Studies for an ecce homo” zespołu Cuatro X Cuatro w reż. Fernanda Renjifo podczas XXII Międzynarodowego Festiwalu Tańca Zawirowania pisze Anna Czajkowska.
fot. Pagal Creative
XXII Międzynarodowy Festiwal Tańca Zawirowania już się zakończył, ale refleksje i wrażenia pozostały. Tegoroczna edycja zaskakuje bogactwem nietypowych spektakli i projektów, pomysłowym podejściem do sztuki, ruchu i tańca, w miniaturze ukazując to, co dzieje się dziś w różnych obszarach teatru tańca.
W 2026 r. swoje prace pokazali artyści i zespoły z Polski, Włoch, Hiszpanii, Meksyku, Maroka oraz Laosu. Prezentowana innowacyjność środków wyrazu i modeli artystycznych wypowiedzi, mariaże tańca z innymi dziedzinami sztuki, różnorodność tematyki przy wysokim poziomie techniki wykonania – to nieodmiennie przyciąga i fascynuje.
Festiwal domyka spektakl „Studies for an ecce homo” zespołu Cuatro X Cuatro w choreografii i wykonaniu Shantí Vera. Autor tekstów i reżyser Fernando Renjifo pomaga tancerzowi tworzyć poetycką, przejmującą opowieść zawieszoną między performansem a tańcem, słowem a ruchem. Reżyser teatralny, dramaturg, poeta i tłumacz hiszpańsko-peruwiańskiego pochodzenia od dawna poszukuje interdyscyplinarnych, nowych sposobów przeniesienia mowy na scenę.
Etiuda prezentowana przez Shantí Vera jest swego rodzaju kwintesencją jego podejścia do języka, nierozerwalnie splecionego z fizycznością człowieka i wzbogaconego muzyką. Na scenie pojawia się postać mężczyzny, zagubionego wśród własnej wyobraźni i świadomości istnienia, którego sprzeczne emocje zmuszają go do refleksji, kontemplacji, przemyśleń nad kondycją człowieka we współczesnym świecie. Ilustruje je wyświetlany w tle tekst, który opowiada o zmaganiach z napięciem rodzącym się pomiędzy zaangażowaniem i medytacją, dążeniem do zrozumienia, stabilnej pozycji w świecie i obroną poetyckości jako formy wspólnego doświadczenia całej ludzkości.
Obraz nie zawsze jest czytelny, język angielski utrudnia niektórym widzom zrozumienie słów autora. Ponadto nasze historie, wspomnienia mogą silnie wpływać na odbiór całości. W spektaklu precyzja krzyżuje się z lekkością i poezją tańca, pulsem muzyki klasycznej (pięknem sonaty Beethovena), wibrującymi w przestrzeni kompozycjami dźwiękowymi Alberta Trabajosa. Ważna i słyszalna jest obecność oddechu, który nie powinien blokować ruchu, zamiast tego nieść dynamikę i energię, a potem relaksujące wyciszenie.
Siła tej opowieści wynika z głębokiej świadomości ciała, umiejętności zatrzymania ruchu w momencie, gdy dalej pójść już nie można. Fascynująca relacja między skupieniem, koncentracją a odprężeniem daje wiele radości twórcom oraz widzom.
