Wystawa „Un‐packing: Luki w pamięci” stanowi wizualno-koncepcyjną kontynuację spektaklu Katarzyny Kalwat, odsłaniającą złożoną tożsamość Podlasia, regionu pogranicza naznaczonego napięciami etnicznymi i religijnymi, historyczną amnezją oraz niezabliźnionymi ranami. Ekspozycja tworzy przestrzeń dialogu między niewygodną przeszłością a niepokojącą teraźniejszością: historie przemocy wobec białoruskiej ludności po II wojnie światowej płynnie przechodzą w dyskusję o współczesnych kryzysach migracyjnych, represjach politycznych na Białorusi oraz zbiorowym doświadczeniu wygnania i wrażliwości. Artyści z Polski i Białorusi „rozpakowują” osobiste i polityczne traumy, przesiedlenia oraz cielesną i emocjonalną wrażliwość. Wystawa krytykuje systemowe przemilczanie, tworzące „szare strefy” pamięci i zaprasza do wspólnego odczytania doświadczenia pamięci i utraty językiem sztuki współczesnej.
Osoby artystyczne:
Aleksandr Adamau, Rafał Bujnowski, Aleksandra Czerniawska, Uladzimir Hramovich, Tasha Katsuba, Alexey Luniov, Kiryl Maszeka, Marta Ojrzyńska, Lesia Pcholka, Agnieszka Polska, Sergey Shabohin, Jana Shostak, Janek Simon, Antanina Slabodchykava
Kuratorka:
Olga Mzhelskaya
Organizatorzy:
Fundacja ARTSQUARE,
Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka
Partnerzy:
Przedstawicielstwo Flandrii w Warszawie,
Belarusian Patrons Club
Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka
plac Defilad 1, 00-901 Warszawa
Wystawa jest częścią FRINGE Warszawa 2025.
Program 4. edycji FRINGE Warszawa: www.fringewarszawa.com
Środa (24.09.2025) godz. 18:00 – 21:00 (wernisaż)
Czwartek (25.09.2025) godz. 15:00 – 18:00
Piątek (26.09.2025) godz. 15:00 – 21:00
Sobota (27.09.2025) godz. 12:00 – 21:00
Niedziela (28.09.2025) godz. 12:00 – 19:00
Wystawa trwa do 26 października, od 29.09 jest otwarta na godzinę przed rozpoczęciem spektakli/wydarzeń.
OPIS WYSTAWY DO POBRANIA W PDF >>
Выстава «Un‑packing: Лакуны памяці» з’яўляецца візуальна-канцэптуальным працягам спектакля Катажыны Кальват, раскрываючы складаную ідэнтычнасць Падляшша, рэгіёну памежжа, адзначанага этнічнымі і рэлігійнымі напружаннямі, гістарычнай амнезіяй і незaгоінымі ранaмі. Экспазіцыя стварае прастору дыялогу паміж нязручным мінулым і непакойнай сучаснасцю: гісторыі гвалту супраць беларускага насельніцтва пасля Другой сусветнай вайны плаўна пераходзяць у абмеркаванне сучасных міграцыйных крызісаў, палітычных рэпрэсій у Беларусі і калектыўнага вопыту выгнання і ўразлівасці. Мастакі з Польшчы і Беларусі «распакоўваюць» асабістыя і палітычныя траўмы, перасяленні, а таксама цяласную і эмацыйную ўразлівасць. Выстава крытыкуе сістэмнае маўчанне, якое стварае «шэрыя зоны» памяці, і запрашае да сумеснага пераасэнсавання досведу памяці і страты мовай сучаснага мастацтва.
