Już 8 marca zapraszamy do Teatru im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie na prezentacje pomysłów kolejnej edycji Teatralnego Speed Datingu.
fot. mat. org.
Teatralny Speed Dating to dwa dni rozmów, wymiany idei i budowania artystycznych duetów, które w przyszłości mogą zaowocować nowymi realizacjami scenicznymi. Spotkanie zwieńczone zostanie przedstawieniem par reżysersko-dramaturgicznych 8 marca 2026 o 15:00 w Galerii Szajna.
W tym roku opiekę kuratorską nad programem objęła reżyserka Martyna Łyko, we współpracy z dramaturżką Jolantą Janiczak. Spośród licznych zgłoszeń ich uwagę przyciągnęły następujące projekty:
M.Ł.: w moim rozumieniu tekst będzie opowiadał o relacjach sąsiedzkich między trojgiem postaci, które żyją w jednym budynku, który autorka nazywa domem. Do nich dołączają się klienci-sąsiedzi z innych, okolicznych kamienic- domów. Projekt wywołał we mnie pozytywne emocje, bo odczuwam w nim tęsknotę za relacjami w obrębie dzielnicy – tych kilku ulic wokół własnego domu. Autorka zauważa i wsłuchuje się w dźwięki warsztatów, sklepików i usług, które z dnia na dzień znikają z naszych żyć i map google’a.
J.J. tekst “Szewc Bogdan” przywołuje tęsknotę za nawiązywaniem nieoczywistych, bezinteresownych relacji, opartych na szczerym zainteresowaniu drugim człowiekiem, jego światem i wrażliwością. Szewc profesja prawie znikająca, czas na relacje sąsiedzkie również, mieszkańcy kamienic, bloków przez dekady pozostają dla siebie anonimowi, ciekawie się będzie przyjrzeć światowi scenicznemu zbudowanemu w opozycji do tego.
M.Ł. zgłoszenie na motywach powieści C. Collodi “Pinokio” proponuje opowieść o dojrzewaniu, jako procesie stawania się sobą – moje ciało do mnie nie pasuje – słyszę czytając Mit. Autor nawiązuje do archetypu męskości – jak z chłopca stać się mężczyzną i co to znaczy? W tym rozczytaniu klasyki rola matki jest kluczowa dla dopełnienia tego procesu.
J.J. Bardzo ciekawy dramat inicjacyjny, o wchodzeniu w dorosłość i konfrontowaniu się z jej oczekiwaniami, wzorcami męskości, o pierwszych odrzuceniach. Relacjach, dzięki którym można wzrastać w dowolnym kierunku, poszukiwaniu siebie, czy budowaniu siebie swojego ciała i swoich kategorii.
M.Ł. Ten projekt porusza temat wszechdostępności kobiet i niewidzialnej pracy, które społeczeństwo na nas cicho nakłada. Wydaje się, że jeśli mam dom, męża, dzieci i pracę to już mam wszystko i muszę być szczęśliwa. Autorka szuka miejsca dla kobiety-matki-żony w relacji rodzinnej. Czy takie miejsce istnieje? Ile wypada go mieć? Jakiej jakości? Za jaką cenę?
J.J. Tekst o kobiecie, która ucieka do toalety, tylko tam może odpocząć od oczekiwań jakie nakładają na nią kolejne role: matki, żony, pracownicy. Jeśli próba sprostania rolom jest tak czasochłonna i energochłonna, gdzie i jak można sobie odpuścić i usłyszeć swój głos, choćby echo swojego pragnienia. Jakby funkcjonował świat gdyby każda żeńska istota ludzka na dzień lub dwa zamknęła się toalecie.
M.Ł. Autorka wychodzi od ekstatycznej i niczym nieskrępowanej sceny spotkania między dwojgiem ludzi, by poruszyć temat zazdrości w związkach. Szukając odniesień w literaturze i popkulturze, zastanawia się jakie byłyby związki, gdybyśmy nie doświadczali zazdrości?
J.J. Próba opisu miłości poprzez poliamoryczne relacje, nie zawłaszczenie i brak zaufania, ale dzielenie się sobą, swoimi marzeniami fantazjami bez przycinania ich w ramy konwencjonalnych związków, pytanie o wyporność miłości i autentyczny brak potrzeby wyłączności wydaje mi się bardzo ciekawy.
M.Ł. Piasek jako metafora rzeczywistości w konwencji ekologicznego science-fiction. Autor przygląda się absurdom człowieczego funkcjonowania w konflikcie kapitalistyczno-klimatycznym i mimowolnemu zapominaniu o konsekwencjach tych działań dla otoczenia.
J.J. Co mógłby opowiedzieć człowiekowi piasek, jaką przyszłość widzi, co może przewidzieć piasek podtopionych plaż, piasek zaśmieconych pustyń, w tekście “Fatamorgana” aktorem jest przyroda momentami nie dająca sobie rady z człowiekiem.
Rozwój pomysłów dramaturgicznych od strony reżyserskiej wspierać będą: Eryk Herbut, Jakub Zalasa, Maciej Białoruski, Wera Makowskx i Maria Lisovska.
Wywiad z Martyną Łyko, kuratorką Sceny Nowej Dramaturgii:
