W czasach, gdy wiele instytucji kultury walczy o utrzymanie frekwencji, Teatr Rozrywki w Chorzowie może mówić o sukcesie.
fot. Teatr Rozrywki w Chorzowie
Scenę odwiedza blisko 100 tysięcy widzów rocznie, a zespół pod kierownictwem Aleksandry Gajewskiej konsekwentnie buduje repertuar łączący muzykę, dramat i współczesne widowisko. Chorzowski teatr nie tylko utrzymuje wysoką jakość artystyczną i finansową, ale także inwestuje w nowoczesne, przyjazne rozwiązania i udogodnienia techniczne dla pracowników i widzów.
Historia Teatru Rozrywki sięga 1976 roku, gdy w Chorzowie powstał Music-Hall Telewizji Polskiej. W 1985 roku instytucja przekształciła się w Państwowy Teatr Rozrywki, a jej dyrektorem został Dariusz Miłkowski – twórca jednej z najważniejszych scen muzycznych w Polsce. Po jego przejściu na emeryturę w 2018 roku funkcję dyrektorki objęła Aleksandra Gajewska, aktorka i menedżerka kultury, związana z teatrem od ponad 25 lat.
Gajewska łączy artystyczne doświadczenie z nowoczesnym zarządzaniem. W jej kadencji teatr rozwija edukację teatralną, współpracuje z uczelniami i dba o zrównoważony rozwój infrastruktury. Dzięki temu Rozrywka utrzymuje status jednej z najważniejszych instytucji muzycznych w kraju – z roczną frekwencją przekraczającą 100 tysięcy widzów i stałym wzrostem wpływów z biletów.
W ciągu trzech lat dotacja dla teatru wzrosła z 13,7 mln zł w 2022 roku do 17 mln zł w 2024 r., a przychody z biletów zwiększyły się z 4 mln zł do ponad 6,2 mln zł. W ciągu dwóch lat dotacja wzrosła o 24,5%, a wpływy z biletów aż o ponad 53%. To pokazuje, że teatr nie tylko rozwija się dzięki wsparciu samorządu, ale skutecznie przyciąga publiczność i zwiększa własne przychody.
W instytucji pracuje 154 osób na pełny etat, a zespół współpracujący liczy niemal 200 twórców. W sezonie zaplanowano ponad 400 przedstawień, a frekwencja wypełnia salę w ponad 85%.
Sezon 2024/2025 pokazał konsekwencję w działaniu. W repertuarze pojawiły się zarówno widowiska muzyczne, jak „School of Rock” Andrew Lloyda Webbera i „Curie. Trzy kolory” Artura Żymełki, jak i bardziej autorskie projekty – „MonsterS. Mordercze pieśni” Roberta Talarczyka czy kameralne formy, jak „Dwanaście godzin z życia kobiety” Katarzyny Błaszczyńskiej.
Obok spektakli musicalowych na scenie goszczą koncerty cyklu „Czy ich jeszcze pamiętasz?” i coroczne widowiska sylwestrowe, które gromadzą komplet widzów. W repertuarze stale obecne są też tytuły familijne – teatr nie rezygnuje z edukacyjnej misji wobec młodszej publiczności.
Premiera musicalu „Wilczy księżyc” (17–18 października 2025) otworzyła nowy etap w rozwoju sceny. To połączenie muzyki, poezji i współczesnego języka emocji – opowieść o miłości, wolności i odwadze. Pulsująca muzyka i tajemnicza pełnia księżyca tworzą tło dla historii o ludzkich wyborach i ich konsekwencjach.
W październiku widzowie zobaczą również koncert zaduszkowy „W pogoni za aniołami…” w wykonaniu Bartosza Listwana oraz kolejne spektakle „MonsterS. Mordercze pieśni” – muzycznego hołdu dla twórczości Leonarda Cohena, Nicka Cave’a i Toma Waitsa. Na scenie wciąż obecna jest też „Zakonnica w przebraniu”, której ostatnie przedstawienia zaplanowano na kwiecień 2026 roku.
Od 2019 roku teatr systematycznie modernizuje infrastrukturę. W ostatnich latach zrealizowano m.in. modernizację oświetlenia i akustyki Dużej Sceny, remont zaplecza technicznego, instalację nowoczesnych systemów dźwiękowych i termomodernizację budynku. W 2024 roku otwarto nowe sale prób orkiestry i zaplecze dla zespołu technicznego, a projekt „Mała Scena 2.0” przyniósł nową widownię i oświetlenie LED.. Zmiany poprawiły komfort pracy zespołu, podniosły jakość prezentacji i zwiększyły efektywność funkcjonowania obiektu o dużej kubaturze.
W latach 2019–2025 teatr przeznaczył na modernizacje i rozwój infrastruktury ponad 4 mln zł, finansowane ze środków własnych, programów MKiDN, RPO oraz Krajowego Planu Odbudowy.
Strategia Aleksandry Gajewskiej opiera się na jasnym i konsekwentnym myśleniu o teatrze jako instytucji, która musi równocześnie dbać o trzy filary kapitałowe: pieniądze, ludzi i repertuar. Gajewska jest nie tylko człowiekiem teatru, rozumiejącym jego artystyczną wrażliwość, ale również ambitną menedżerką, która potrafi racjonalnie zarządzać dużą organizacją. W czasach niestabilności finansowej i frekwencyjnej to przykład instytucji, która potrafi jednocześnie utrzymać poziom artystyczny, przyciągnąć publiczność i zadbać o odpowiedzialne gospodarowanie zasobami.
To przykład dyrektorki, która rozumie teatr w pełnym znaczeniu tego słowa – jako wspólnotę artystów, pracowników technicznych i widzów. Ma się z czego cieszyć i z czego być dumnym. Przede wszystkim jednak – ma o czym myśleć, bo teatr, który buduje, jest nieustannie żywy.
