Samotność w zbliżeniu

Szczególnie wyraźnie działa tu praca światłem i kontrastem. Twarze wyłaniają się z półmroku, często zawieszone w nieokreślonej przestrzeni, jakby pozbawione kontekstu społecznego. Obraz nie tłumaczy świata przedstawionego — przeciwnie, potęguje jego nieprzejrzystość. „Tower” przestaje być miejscem konkretnym, a staje się stanem psychicznym: wieżą wewnętrzną, zamknięciem w sobie, niemożnością komunikacji.

Telewizyjna realizacja dobitniej ujawnia też emocjonalną asymetrię relacji. Kamera wybiera stronę — zostaje dłużej przy jednym bohaterze, porzuca drugiego, niekiedy spóźnia się na reakcję. To zabieg znaczący: pokazuje, że samotność nie zawsze jest symetryczna, że czasem rodzi się z bycia niewidzianym.

Jeśli w wersji scenicznej Kruk z Tower był dramatem o niemożności porozumienia, to w Teatrze Telewizji staje się opowieścią o niemożności bycia razem nawet wtedy, gdy słowa padają. Medium telewizyjne nie łagodzi tej diagnozy — ono ją radykalizuje. Zbliżenie nie daje ulgi, lecz pogłębia dyskomfort. Obraz nie prowadzi ku identyfikacji, lecz ku rozpoznaniu własnej samotności w cudzej twarzy.

To jedna z tych realizacji Teatru Telewizji, które nie „udostępniają” spektaklu szerszej publiczności, ale reinterpretują go poprzez język obrazu. Kruk z Tower w wersji telewizyjnej nie jest dodatkiem do teatralnej premiery — jest jej mrocznym, bardziej bezwzględnym odbiciem.

Teatr Telewizji TVP