Tradycyjnie trwa przez dwa weekendy na przełomie lipca i sierpnia, ale wyjątkowo w środę w Hajnówce odbył się pierwszy spektakl.
fot. Festiwal Wertep
„Kabaret Olbrzymów” to przedstawienie, którym zachwycił się Jeremi Przybora. Iskrzy się w nim szermierka słowna i inteligencja. Padają cięte riposty. Humor skrzy się od błyskotliwych anegdot – a wszystko w klimatach absurdalnych i surrealistycznych, opowiedziane w oszczędnej grze aktorskiej bez cienia emocji na twarzy.
Ten niecodzienny kabaret opowiada o końcu świata w małej miejscowości, która staje się lustrem większych kryzysów. To poetycki, lekko surrealny obraz wspólnoty zaglądającej w przyszłość, z lękiem i ze śmiechem. Seria mocnych scen pełnych muzyki wciąga widzów bez reszty; dla publiczności „olbrzymi” są jednocześnie komiczni i groźni. Dużym atutem i urozmaiceniem kabaretu jest muzyka grana na żywo.
Pokaz „Kabaretu Olbrzymów” odbył się w sali widowiskowej w Hajnówce Centralnej – Stacji Kultury. Tym spektaklem Teatr Cinema akcentuje zbliżający się jubileusz 35 lat działalności.
Dariusz Skibiński, dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Wertep, w ten sposób zapowiada tegoroczną jego odsłonę:
»Teatr jest nie tylko analogią życia, ale z niego wywodzi się i je opowiada, a także, gdy jest grany na ulicy, jest częścią codzienności. Spektakl musi zatem nieustannie odnosić się do rzeczywistości, która go gości, aż stanie się jej integralną i istotną częścią. Być w życiu, aby żyć, aby być samym życiem, które płynie i biegnie z nowym rytmem, z inną energią, z witalnością«. Tak mówią o swojej sztuce nasi tegoroczni goście, artyści z Włoch, z Teatro Due Mondi. Pełna zgoda! Zgoda nas – artystów no i Was – widzów, którzy potwierdzają, że nasz Wertep stał się częścią Waszej codzienności.
Wertep trwa na Podlasiu od osiemnastu lat. Jest tu akceptowany, potrzebny a wręcz pożądany. Nasze spektakle są prawdziwym urozmaiceniem każdego lata. Obserwujemy, jak duża jest edukacyjna siła tego teatru. Widzimy, jak kolejna generacja przychodzi na spektakle, czyli rodzice wychowani »na Wertepie« przyprowadzają teraz swoje pociechy. Doceniają wagę tych artystycznych przeżyć. Tu wspólnie doświadczają nie tylko magii teatru: ruchu scenicznego, muzyki, kostiumów ale też mądrości tekstów, o których można dłuuugo rozmawiać w rodzinie i zastanawiać się nad morałami, płynącymi z tych opowieści.
Osiemnastka to okazja do małego podsumowania.
Festiwal Wertep przybywa do ludzi przy granicy z Białorusią, zarazem przy wschodniej granicy Unii Europejskiej. Przynosi uśmiech. Wyzwala potrzebę podzielenia się radościami ale i niepokojami. Zajmuje się w spektaklach problemami granic, pogranicza, migracji…
Ludzie doceniają, że dotykamy ważnych dla nich spraw i silnych emocji. W tym roku włączamy opowieści mieszkańców w spektakl tworzony przez Włochów na temat migracji.
Wspólnie, podczas warsztatów, napiszemy scenariusz własny, który będzie opowiadał o naszych problemach, o naszym życiu przy tej granicy. Jest taka silna potrzeba, żeby dotrzeć tu ze sztuką i z jej przesłaniem do ludzi, którzy zostali napiętnowani«, jak cały ten teren pogranicza.
Trzeba pokazać widzom, że jest bezpiecznie. Teatr wchodzi tu nie tylko do ogrodów. On przychodzi do ludzi, do ich »stref zamkniętych«, przekracza granice osobiste.
Osiemnastka nas ośmiela do wyruszania w świat. Najpierw festiwal zajmował okolice Puszczy Białowieskiej, wystawialiśmy spektakle w scenerii pól i lasów a ostatnio także przydomowych ogrodów przy samej granicy. Teraz festiwal jest zaproszony do kolejnych miejscowości, w województwie lubelskim.
Osiemnastka to także urodzinowa impreza. A z tej okazji występ aktorów Teatru Cinema, założonego w 1992 r. przez grupę artystów, wśród którym byłem i ja. Czas minął nam twórczo.
W Hajnówce zobaczymy dwa spektakle, w wykonaniu dziś już bardzo dojrzałych twórców, na podsumowanie naszej kariery w Cinema.
»Czego nauczyła nas droga: poszukiwania elementarnego, ale rozwarstwionego języka, potrzeby prostego i efektywnego poziomu czytania w ramach opowieści. I znowu: ekstremalna synteza narracji, ostrość obrazu, obecność wyraźnie zarysowanych postaci, niemal masek tradycji, którą należy na nowo wynaleźć. Teatr na ulicy: teatr w życiu«. Tak mówią o sobie nasi włoscy koledzy artyści. Takie jest i nasze przesłanie.
Panie, Panowie: zapraszam na Wertep!”.
