Premiera „My Home, No Home” we Wrocławiu

Dla hiszpańskiej tancerki Nazareth Panadero oraz niemieckiego artysty Michaela Streckera Tanztheater Wuppertal był nie tylko siedzibą zespołu, budynkiem, w którym razem pracowali, ale prawdziwym ogniskiem domowym, nad którym czuwała Pina Bausch i którego atmosferę przenikały jej talent oraz wrażliwość. Pina przez wiele lat kierowała życiem zespołu, które realizowało się w tańcu. Kiedy w 2009 roku zmarła, a nieubłagany czas wymusił zmiany, Panadero i Strecker — jako niewielka część legendarnej grupy — pozostali razem.

W 2022 roku zrealizowali wspólnie dyptyk „Vive y deja vivir (Żyj i pozwól żyć)”, w którym opowiadali o emocjach związanych z dawnym życiem. Tym razem powracają na scenę z zamiarem odtworzenia ducha utraconego domu i podtrzymania go przy życiu.
„Pina Bausch połączyła nas w pracy. Przeszłość jest naszym domem, ale już w nim nie mieszkamy” — mówią.

W czasach, gdy oboje pracowali z Piną Bausch w Wuppertalu, wpadli na wspólny pomysł i przedstawili go słynnej choreografce. Pina obejrzała propozycję i zapytała: „Tak…, a co dalej?”.
„My Home, No Home” jest próbą odpowiedzi po latach.

Dzięki Bausch nauczyli się strukturyzować działania teatralne w oparciu o pytania — i nadal jest to ich metoda kreacji. Tworząc spektakl, zadawali sobie pytania o to, co w czasach wspólnego życia w Wuppertalu działo się w ich wnętrzach i wokół nich. Myśleli o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. O marzeniach, lękach, dzieciństwie i dojrzałości. O drobnych sprawach, które ostatecznie okazały się wielkie. Przede wszystkim jednak o domu i o tym, co znaczył i nadal znaczy w ich życiu. Odpowiedzi przełożyli na gesty, ruchy, słowa, teksty, muzykę i historie. Z tych elementów — niektórych tak ulotnych jak sam taniec — zbudowali dom: „My Home, No Home”.

Omar Khan, tłum. Katarzyna Kacprzak

Praca z tak silną osobowością, jaką była Pina Bausch, stanowiła ogromne wyzwanie, również w zakresie metodologii pracy. Nazareth Panadero szybko przystosowała się do nowych metod. Dwie tancerki wspólnie stworzyły fikcyjną postać, która od 1979 roku odcisnęła swoje piętno na wielu spektaklach Tanztheater Wuppertal. Była to Hiszpanka z wyraźnym, wibrującym „r”, mówiąca po niemiecku w sposób zdecydowany, nieco szorstki, opowiadająca dowcipy lub anegdoty o swojej babci albo wygłaszająca gry słów donośnym głosem. Jako swoisty archetyp bohaterka ta posiada różne oblicza: potrafi być zrzędliwą, histeryczną diwą, by za chwilę stać się wrażliwą Lolitą. Może besztać albo szeptać, wydawać gniewne, chrapliwe dźwięki lub ciche jęki. „Dobry humor potrzebuje tragicznej albo gorzkiej strony, inaczej nie ma głębi” — mówi Nazareth Panadero.

Dzięki pracy z Piną Bausch mogła odkrywać wiele różnych aspektów swojej osobowości — także tych, których prywatnie nie realizowała, określając siebie jako osobę nieśmiałą. Przez dziesięciolecia pracy w Wuppertalu zachowała tę zdolność do odkrywania czegoś nowego. Brała udział w powstaniu łącznie dziewiętnastu spektakli — od „Keuschheitslegende (Legenda czystości, 1979)” po „Sweet Mambo (2008)” — nadając im wyjątkowy charakter, który głęboko zapadł w pamięć widzów.

Obecnie zaczęła przekazywać swoje role młodszym tancerzom. Tworzy także własne choreografie, takie jak spektakl „Nanna quiere bailar” (1987), przygotowany wspólnie z Januszem Subiczem na Festival Internacional de Teatro en Granada, a także kilka duetów z Michaelem Streckerem.

Jako członkini zespołu tańczyła w nowych pracach Tima Etchellsa, Alana Luciena Øyena, Richarda Siegala i Jonathana Glazera. Nagrała również utwór „Los Días Largos” z Junem Miyake do „Lost Memory Theatre – act 3”.

Została uhonorowana wieloma nagrodami. W 2000 roku otrzymała Premio Andorra, w 2014 — hiszpańską nagrodę Premio Nacional de Danza, a w 2019 — Medalla de Oro por el Mérito en las Bellas Artes.

Realizacja:

Choreografia: Nazareth Panadero, Michael Strecker
Reżyseria świateł: Lutz Deppe
Video: Janusz Subicz
Kostiumy: Elis Çetin, Petra Leidner
Video „Ohlala” i „Hardt Park”: Janusz Subicz

W spektaklu wykorzystano fragmenty utworów muzycznych autorstwa: Robina Scherpena, Siny Bathaie’a, Claudio Monteverdiego, Jakuba Józefa Orlińskiego, Cartera Burwella, Erika Satiego (Buddha-Bar), Philipa Glassa, Tomaso Albinoniego oraz Krzysztofa Komedy.

Premiera spektaklu: 11.04.2026
Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego (Piekarnia Żywa Kultura)

Spektakl powstał przy wsparciu Instytutu im. Jerzego Grotowskiego (kwiecień–maj 2025), Uniwersytetu w Granadzie, La Madraza Centro de Cultura Contemporánea (wrzesień 2025) oraz Goethe-Institut w Madrycie (styczeń 2026).

My Home, No Home
Premiera spektaklu tanecznego Nazareth Panadero i Michaela Streckera

sobota, 11.04.2026, godz. 19:00
niedziela, 12.04.2026, godz. 17:00

Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego

Czas trwania: 50 min
Zrozumiały ponad językami

Instytut Grotowskiego