Przedmiot Prawdy (The Real Thing) jest polską prapremierą sztuki autorstwa Toma Stopparda, wybitnego współczesnego angielskiego dramaturga. To spektakl o miłości, namiętności, zdradzie, bólu i rozczarowaniu, o niespełnieniu i zbawieniu, których doświadczamy, kochając drugiego człowieka. Miłość jest jedynym przedmiotem prawdy, jakiego bohaterowie sztuki rozpaczliwie pragną, lecz z powodu własnych niedoskonałości nie mogą osiągnąć lub go bezpowrotnie tracą.
Akcja utworu rozgrywa się w Londynie. Henry jest genialnym dramaturgiem. W jego nowej sztuce analizującej nieszczęsny splot miłości i niewierności główną rolę gra jego żona Charlotte. Ich „prawdziwe” życie ulega destrukcji, kiedy wychodzi na jaw skomplikowana sieć zdrad, złudzeń i kłamstw: Henry jest do szaleństwa zakochany w Ann – żonie swojego przyjaciela Maxa, z którym z kolei romans ma Charlotte! Namiętności prowadzą do rozpadu obydwu małżeństw. Max jest jednak zdruzgotany odejściem Ann, a Charlotte i Henry rozstają się w poczuciu żalu i rezygnacji. Każde z nich usiłuje usprawiedliwić swoje postępowanie bliżej nieokreśloną tęsknotą za czymś „prawdziwym” i „autentycznym”. Dowcipne przekomarzania, kąśliwy humor i błyskotliwe dialogi maskują głęboki ból bohaterów, zmagających się z trudnymi do zniesienia konsekwencjami własnych czynów: chaotycznych, a zarazem głęboko ludzkich. Struktura sztuki, teatru w teatrze, zaciera granicę między rzeczywistością a fikcją, gdyż na sceny z udziałem postaci z dramatów Henry’ego nakładają się wydarzenia z życia bohaterów poza sztuką i teatrem, podając w wątpliwość, co jest prawdą, a co fikcją oraz czy jakikolwiek związek może być spełnieniem tego, za czym tęsknimy i czego pragniemy.
Sztuka Stopparda otrzymała w 1984 r. Tony Award za najlepszy spektakl grany na Broadwayu oraz wiele innych prestiżowych nagród teatralnych.
Stoppard stawia proste pytanie, na które trudno odpowiedzieć: jak rozpoznać „prawdę” w miłości i sztuce? Opowiada o Henrym, odnoszącym sukcesy dramaturgu, i Annie, znakomitej aktorce. Łączy ich miłosny, choć niejednoznaczny, wręcz zawikłany związek, któremu się przypatrujemy, jednocześnie obserwując odgrywane przez Annę sceny zaczerpnięte ze sztuk Henry’ego. Nie wiemy, czy to, na co patrzymy, jest „rzeczywistością”, czy już jej przetworzeniem w sztuce. Nie wiemy, co jest „prawdziwe”, a co grą słów, narracją, rolą. Stoppard zanurza nas głęboko w paradoksy sztuki teatralnej, konfrontuje z jej lustrzanymi odbiciami, pozostawia w niepewności. Gorzkie, przenikliwe, ironiczne, a zarazem dowcipne jest jego pisanie! Dziwiło mnie bardzo, a przymierzałem się do tego utworu od blisko dwóch lat, że go nie przetłumaczono. Przypuszczam, że stało się tak dlatego, że powstał w czasie tak bardzo ciemnym dla polskiego teatru, jaki nastał po wprowadzeniu stanu wojennego. Dlatego cieszę się, a pamiętam tamte czasy, że mam przyjemność wprowadzić go na nasze sceny, a jednocześnie bardzo żałuję, że nie udało mi się zdążyć z jego wystawieniem przed śmiercią autora. Tłumaczenie ukończyłem zaledwie kilka tygodni przed jego odejściem – mówi Grzegorz Krawczyk, dyrektor Teatru Miejskiego w Gliwicach.
Obsada
Klaudia Cygoń‑Majchrowska – Ann
Aleksandra Wojtysiak – Charlotte
Weronika Błaszczyk – Debbie
Cezary Jabłoński – Billy
Łukasz Kaczmarek – Max
Maciej Piasny – Henry
Michał Dudkowski (gościnnie) – Brodie
Twórcy
Autor Tom Stoppard
Tłumaczenie i spolszczenie Grzegorz Krawczyk
Reżyseria Tomasz Man
Scenografia i kostiumy Anetta Piekarska‑Man
Muzyka Grzegorz Kasperczyk
Teatr Miejski w Gliwicach