„Power Play” – premiera w TR Warszawa

Jeśli mamy szczęście, rodzimy się królowymi lub królami – mając dorosłych na każde skinienie. Odkrywamy swoją moc poprzez płacz, krzyk albo życzliwy uśmiech. Z czasem jednak, dorastając, zaczynamy doświadczać także bezsilności wobec otaczającego nas świata.

„Power Play” to przedstawienie tworzone przez dzieci i dorosłych, jednak nie opowiada o dzieciństwie. Przeciwnie – przygląda się dorosłości jako procesowi przybierania ról, o niejasnych i często nieuchwytnych regułach. W spektaklu dzieci dzielą scenę z aktorami i aktorkami TR Warszawa. Poznają smak władzy, rozkoszują się jej słodyczą, a zarazem konfrontują z jej kruchością, grozą i towarzyszącą jej zdradą. Scenariusz powstał na podstawie improwizacji zespołu, luźną inspiracją była zaś powieść „Król Maciuś Pierwszy” Janusza Korczaka. 

Reżyserką „Power Play” jest Samara Hersch, artystka pracująca między Europą, Australią, która w swoich projektach łączy współczesny teatr z działaniami społecznymi. — Jako dzieci (i dorośli) często jesteśmy bardzo zaabsorbowani kwestią władzy — niezależnie od tego, czy to sobie uświadamiamy. Dzieci mają jej bardzo niewiele. To my, dorośli ustalamy zasady, jednak musimy mierzyć się z przejęciem odpowiedzialności oraz koniecznością pogodzenia się z podatnością na zranienie, czasem także z bezsilnością — mówi Samara Hersch. — Dzieci mogą pomóc nam lepiej zrozumieć ten proces, prowokując do konfrontacji z samymi sobą, refleksji, wyobrażenia sobie innych możliwości — dodaje. 

Spektakl jest adresowany zarówno do dorosłych, jak i do dzieci. Dla każdej z tych grup działa na innym poziomie. — W ten sposób chcemy uczynić teatr przestrzenią, w której dzieci i dorośli mogą współistnieć i próbować odnaleźć wspólny dialog — podkreśla reżyserka.

„Power Play” stawia pytanie: czym różni się wychowywanie dziecka od kształtowania społeczeństwa? Jak pozwolić dzieciom pozostać „niewinnymi i wolnymi” i kto (za)płaci cenę za tę wolność? 

koncepcja i reżyseria: Samara Hersch

scenariusz: Samara Hersch, Szymon Adamczak, Marta Keil, Solomon Thomas

scenariusz współtworzą: Dobromir Dymecki, Lea Fabiś, Monika Frajczyk, Vincent Kalita-Porcari, Maria Maj, Alicja Malczewska, Łucja Moraczewska, Klara Olszewska, Aurelia Pawlak, Sebastian Pawlak, Nina Rogacka, Oliwia Strzępka, Tomek Tyndyk

dramaturgia: Szymon Adamczak

dramaturgia, opieka kuratorska: Marta Keil

współpraca artystyczna i reżyseria wideo: Solomon Thomas

scenografia i kostiumy: Marta Szypulska

muzyka: Karol Nepelski

współpraca koncepcyjna: Aaron Orzech

reżyseria świateł: Jędrzej Jęcikowski

obsada: Dobromir Dymecki / Sebastian Pawlak, Monika Frajczyk, Maria Maj, Tomek Tyndyk oraz dzieci: Lea Fabiś, Vincent Kalita-Porcari, Alicja Malczewska, Łucja Moraczewska, Klara Olszewska, Aurelia Pawlak, Nina Rogacka, Olivia Strzępka

Spektakl powstał w ramach międzynarodowego nurtu kuratorskiego „Do kogo należy teatr?” Marty Keil. 

Samara Hersch 

Artystka i reżyserka teatralna mieszkającą w Melbourne, działającą między Europą i Australią. Jej praktyka łączy współczesny performans z działaniami włączającymi różne społeczności. Poszukuje form, które mogą być współtworzone przez osoby niebędące profesjonalnymi aktorami_kami. W swojej pracy zajmuje się m.in. relacjami między ludźmi, w tym relacjami międzypokoleniowymi i ich znaczeniem w szerszym, społecznym kontekście.

„Do kogo należy teatr?” 

Teatry, podobnie jak inne instytucje sztuki, wydają się dzisiaj wyjątkowo zmęczone. Wyczerpane są ich pracownice i artystki, wyczerpane są organizacje. Brakuje czasu i przestrzeni na realizację tego, co jest jednym z podstawowych zadań publicznej instytucji sztuki: tworzenia warunków do wymyślania (i praktykowania) społecznych relacji na nowo. Nie mamy siły myśleć poza horyzontem kryzysu, poza koniecznością gonienia kolejnego terminu, rozwiązaniem obecnego problemu i przewidywaniem kolejnego. W trybie ciągłej mobilizacji i wyczerpania trudno znaleźć czas i energię na eksperymenty z wyobraźnią. 

Tymczasem wymyślanie na nowo publicznego teatru możliwe jest tylko, kiedy dokonywane jest wspólnie. Co mogłoby się wydarzyć, gdybyśmy zdecydowali_ły się podzielić wpływem na kształt teatru z osobami, które nie mają pełni głosu w publicznej debacie? Jak zmieniłoby się myślenie o teatrze, gdybyśmy np. na jakiś czas mogli_ły oddać jego programowanie osobom nastoletnim? 

„Do kogo należy teatr?” to program kuratorski przygotowany przez Martę Keil, dramaturżkę i kuratorkę przez lata związaną z Warszawą, a obecnie mieszkającą w Holandii. Program poszerza pojęcie teatru publicznego i eksploruje instytucjonalne dramaturgie, pytając, do kogo właściwie należy instytucja teatru, z kim dzieli swoją przestrzeń i zasoby oraz kto ma przywilej decydowania o jej kształcie. 

TR Warszawa