Do zespołu aktorskiego Teatru Zagłębia dołączył Samuel Drobisz, aktor młodego pokolenia.
fot. Jeremi Astaszow
Nowy sezon artystyczny Teatru Zagłębia przynosi nie tylko nowe premiery i ważne zmiany w funkcjonowaniu instytucji, ale także nowe twarze w zespole. Do zespołu aktorskiego Teatru Zagłębia dołączył Samuel Drobisz, aktor młodego pokolenia, którego sosnowiecka publiczność miała już okazję zobaczyć na scenie.
W Teatrze Zagłębia Samuel Drobisz zadebiutował w spektaklu „Hamlet” w reżyserii Jacka Jabrzyka. Teraz współpraca z teatrem wchodzi w kolejny etap, bo aktor na stałe dołącza do zespołu artystycznego.
Jego droga do zawodu aktora nie należała do najprostszych i – jak sam o niej opowiada – zdecydowanie nie prowadziła najkrótszą trasą. Czterokrotnie próbował dostać się na aktorstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych. W międzyczasie studiował na Akademii Górniczo-Hutniczej oraz na Wydziale Lalkarskim AST we Wrocławiu. Po roku spędzonym we Wrocławiu postanowił podjąć jeszcze jedną próbę. Tym razem skutecznie, bo rozpoczął studia aktorskie w Krakowie.
O swoich doświadczeniach mówi z charakterystyczną autoironią. Przyznaje, że w szkole teatralnej często większą przyjemność sprawiała mu sama droga i poszukiwanie niż osiąganie kolejnych celów. Ważnym doświadczeniem stała się dla niego również Komuna 33, a inspiracji do budowania postaci szukał między innymi na ulicach Krakowa, obserwując ludzi i codzienność miasta. Jeden z profesorów określił go kiedyś mianem „Tytana Pracy”. Samuel dopiero później dowiedział się, że „Tytan pracy” jest również tytułem spektaklu. Przedstawienia nie widział i, jak twierdzi, tak było lepiej, bo dzięki temu mógł codziennie wyobrażać je sobie na nowo. Za żartobliwą narracją kryje się jednak bardzo konkretne podejście do aktorstwa oparte na obserwacji, konsekwentnej pracy i poszukiwaniu własnego języka scenicznego.
Samuel współpracował dotychczas m.in. z Klaudią Gębską, Wojtkiem Rodakiem, Krzysztofem Zyguckim, Jackiem Jabrzykiem i Cezarym Tomaszewskim. Sam swoją metodę pracy opisuje jako poszukiwanie „istoty pejzażu wewnętrznego duszy odbicia postaci”. A gdy robi się zbyt poważnie, dodaje, że jego wewnętrznym zwierzęciem jest samica żubra. „Dziękuję, że mogę tu być. I to jest okej”– mówi Samuel Drobisz.
