„Napój miłosny” powraca na scenę szczecińskiej opery

„Napój miłosny” Gaetana Donizettiego to czarująca opera komiczna w dwóch aktach, uznawana za arcydzieło opery buffa. Lekka, słoneczna komedia splata się tu z subtelnym liryzmem, ukazując triumf szczerości uczuć nad wszelkimi iluzjami i pozorami. Premiera miała miejsce w 1832 roku w Mediolanie i odniosła natychmiastowy sukces – w latach 1838–1848 była najczęściej wystawianą operą we Włoszech, a dziś pozostaje jednym z najpopularniejszych tytułów w światowym repertuarze bel canta.

Akcja rozgrywa się w malowniczej, wiejskiej scenerii włoskiej prowincji na przełomie XVIII i XIX wieku. Młody, naiwny wieśniak Nemorino pogrąża się w melancholijnej rozpaczy z powodu nieodwzajemnionej miłości do pięknej, majętnej, kapryśnej i niezależnej Adiny. Kobieta dręczy go obojętnością, flirtując z aroganckim sierżantem Belcorem. Wędrowny szarlatan Dulcamara oferuje „eliksir miłosny” – w istocie zwykłe wino – co uruchamia lawinę komicznych nieporozumień. Nemorino, napełniony fałszywą pewnością siebie, budzi w Adinie pierwsze iskry zazdrości i tęsknoty, prowadząc do wzruszającego wyznania prawdziwych uczuć.

Emocje stanowią serce tej opery: desperacja i melancholia Nemorina przeistaczają się w euforię pod wpływem „magii”, zazdrość Adiny budzi refleksję i wreszcie autentyczną miłość, a ironiczny humor Dulcamary subtelnie ujawnia, jak kruche pozory kryją szczerość ludzkich serc. „Napój miłosny” to romantyczna komedia o triumfie szczerości – męska wersja baśni o Kopciuszku, w której proste uczucia pokonują eliksiry, fortuny i społeczne bariery. Donizetti wprowadza głębię psychologiczną, czyniąc bohaterów żywymi ludźmi, a nie marionetkami. Opera unika cynizmu, oferując optymistyczne przesłanie o sile prawdziwej miłości, która dojrzewa poprzez zazdrość, desperację, humor i radość.

Szczecińska inscenizacja przenosi widzów do lat 30. XX wieku, zachowując włoską prowincję jako punkt odniesienia, ale pozostawiając przestrzeń uniwersalną i symboliczną. Reżyserka Jitka Stokalska podkreśla: „Tu najważniejsza jest potęga miłości, która może zbawić, ale też zabić. Chciałam, aby wszystko na scenie było prawdziwe i mogło się wydarzyć w każdym czasie”. Scenografia i kostiumy Mariusza Napierały łączą elementy epoki z symbolami – spalona trawa, jabłoń jako znak miłości i grzechu, podest wielofunkcyjny do tańca i ceremonii – tworząc przestrzeń, w której historia Adiny i Nemorina staje się ponadczasowa.

Wśród scen szczególnie ulubionych przez reżyserkę znajdują się momenty wyznania miłości przez Adinę oraz scena, gdy Nemorino zaciąga się do wojska, gotów stawić czoło śmierci. Niezapomniana jest także aria „Una furtiva lagrima”, duet końcowy i chórek dziewcząt, który sygnalizuje nagłą zmianę statusu Nemorina po odziedziczeniu spadku.

Muzyka Donizettiego zachwyca energią, lekkością i pełnią emocji – w szczecińskiej inscenizacji łączy radość, napięcie i wzruszenie, prowadząc widza przez komiczne i liryczne momenty opery, zawsze podkreślając prawdziwość uczuć bohaterów.

Terminy spektakli:

• 7 lutego 2026, sobota, godz. 19.00

• 8 lutego 2026, niedziela, godz. 18.00

Realizatorzy:

• Kierownictwo muzyczne: Vladimir Kiradjiev

• Reżyseria: Jitka Stokalska

• Scenografia i kostiumy: Mariusz Napierała

• Reżyseria świateł: Dawid Karolak

• Przygotowanie chóru: Małgorzata Bornowska

• Asystent reżysera: Wiesław Łągiewka

Obsada:

• Adina: Anna Farysej

• Nemorino: Łukasz Kózka (8.02), Pavlo Tolstoy (7.02)

• Belcore: Tomasz Łuczak

• Dulcamara: Janusz Lewandowski

• Gianetta: Lucyna Boguszewska, Julita Jabłonowska

• Notariusz: Andrzej Kieć

• Trębacz: Igor Zuzański

Orkiestra, Chór i Balet Opery na Zamku w Szczecinie

• Dyrygent: Agnieszka Nagórka

• Inspicjent: Dariusz Hibler, Maria Malinowska-Przybyłowicz

Dyrekcja Opery zastrzega możliwość zmian w repertuarze, obsadach, terminach i formie wydarzenia.

Opera na Zamku