O koncercie inauguracyjnym „Amfiteatr 2.0” Jakuba Józefa Orlińskiego i Michała Bieli w Łazienkach Królewskich w Warszawie pisze Anna Czajkowska.
fot. Teodor Klepczyński
W Łazienkach Królewskich w Warszawie, w wyjątkowej przestrzeni XVIII-wiecznego Amfiteatru, odbył się koncert inauguracyjny „Amfiteatr 2.0”, zorganizowany z okazji ponownego otwarcia zabytkowego obiektu po zakończonej modernizacji i dwuletnim remoncie konserwatorskim. Ten wyjątkowy wieczór uświetnił występ dwóch znakomitych artystów. Na sztucznej wyspie, zaprojektowanej jako połączenie architektury antycznych ruin z teatrem plenerowym, wystąpił Jakub Józef Orliński – wybitny polski kontratenor, doceniany na całym świecie za bogatą działalność i niepowtarzalne kreacje artystyczne. Towarzyszył mu pianista Michał Biel.
Jakub Józef Orliński, artysta wielu talentów, z łatwością łączy świat muzyki poważnej z popkulturą. Zajmuje się muzyką klasyczną, tańczy breakdance i angażuje się w różnorodne projekty artystyczne oraz społeczne, między innymi akcję „Hot16Challenge2”. Orliński i Biel współpracują od lat, występując na najważniejszych scenach operowych i estradach koncertowych świata, zdobywając znakomite recenzje.
Historyczny charakter i dawny blask Amfiteatru w Łazienkach Królewskich stworzyły znakomite tło dla tego wyjątkowego koncertu, w którym charyzma obu artystów oraz kunszt wokalny Jakuba Józefa Orlińskiego zyskały dodatkowy wymiar. Orliński wykracza poza ramy stylistyki późnoromantycznej, podkreślając charakterystyczne rytmy prezentowanych kompozytorów. W zróżnicowanym gatunkowo programie z energią i precyzją towarzyszył mu Michał Biel.
Obaj artyści przemierzali muzyczne epoki z imponującą swobodą, zachwycając publiczność barokowymi ornamentami pieśni i arii Henry’ego Purcella oraz Georga Friedricha Haendla. Szczególne wrażenie wywarła ostinatowa figura w słynnym „Music for a While”. Artyści potrafili również wydobyć unikalne piękno polskiej poezji wokalnej, obejmującej między innymi lirykę Mieczysława Karłowicza i Stanisława Moniuszki.
Nasycone emocjami utwory Karłowicza, pełne dekadenckiego nastroju fin de siècle’u, Orliński interpretował z wyjątkowym wyczuciem, kreśląc obraz bólu, samotności i wewnętrznych rozterek. Subtelne wykonania pieśni „Smutną jest dusza moja” oraz „Czasem, gdy długo na pół sennie marzę” poruszały swoją szczerością i emocjonalną głębią. Poważne strofy tych utworów portretowały zarówno codzienne pragnienia, jak i niespełnione marzenia. Artystyczny duet prowadził słuchaczy przez świat wspomnień i wzruszeń, tworząc spójną, harmonijną całość.
Wśród muzycznych fraz i śpiewnych melodii doskonale odnajdywały się także pawie, wtórujące artystom w odpowiednich momentach koncertu. Zwracał na nie uwagę sam Jakub Józef Orliński, a on i pozostali twórcy wydarzenia z wdziękiem, szczerością i subtelnym poczuciem humoru zapowiadali kolejne utwory. Artysta jak zwykle zachwycał publiczność swoim głosem, precyzją intonacji, doskonale wypracowaną dynamiką oraz nienaganną dykcją zarówno w mowie, jak i śpiewie.
To kameralne spotkanie z publicznością stało się wyjątkową podróżą muzyczną, z przemyślanie skomponowanym repertuarem pełnym kontrastów, barw oraz śpiewnych opowieści – czasem humorystycznych, czasem gorzkich i melancholijnych. Koncert „Amfiteatr 2.0” okazał się wymarzonym początkiem nowego etapu działalności jednej z najważniejszych letnich scen Warszawy.
