Slide
previous arrow
next arrow
Męskie zwierzenia w scenografii basenu z kiblem obrośniętym miękkim misiem - Teatr dla Wszystkich

Męskie zwierzenia w scenografii basenu z kiblem obrośniętym miękkim misiem

Na afiszu

Męskie zwierzenia w scenografii basenu z kiblem obrośniętym miękkim misiem

„Chłopaki płaczą” wg scen. i w reż. Michała Buszewicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie pisze Reda Paweł Haddad.

Opublikowano: 2023-04-03
fot. Sisi Cecylia

Emocje… tak. Mężczyźni mówiący o emocjach? Tak! Czy o emocjach można mówić w bezemocjonalny sposób?

Nie wiedziałem czego się spodziewać. Interesowało mnie to jako mężczyznę i człowieka teatru. Jak mówić o męskości i to w kontekście tak nieuchwytnego tematu emocji?

Czy obejdzie się bez środowiskowego poklasku, zgodnego z trybalizacją zachowań i podążaniem za konformizmem komunikacyjnym, czy jednak będę mógł zaufać twórcom i dać się prowadzić jak widz, a nie aktywista?

Zaufać dlatego, że oni wiedzą gdzie mnie prowadzą

Mężczyźni. Korzystają z tego samego basenu. Zwykli faceci. Może nawet “trywialni”. Trochę się na siebie otwierają. Trochę ufają. Opowiadają kilka wrażliwych historii. Wspomnienie z dzieciństwa. Męska przyjaźń. Na rybach z ojcem. Z opowiadanych na scenie historii nabywamy wiedzy, że… mężczyźni są ludźmi. Tak, mają swoje zmartwienia, nieobecnych ojców, swoje traumy. Tak, czują emocje. Na końcu następuje przytulenie. Taki męski krąg.

Powiedz coś o sobie

Poza kilkoma monologami, kilkoma dialogami oraz powtarzającymi się projekcjami na ekranach, nie dowiedziałem się niczego więcej o tym, że “chłopaki płaczą”.

Zabrakło mi w tym – poza zarysowanymi kilkoma próbami… – stworzenia teatru, pojawienia się spójnych postaci, dążenia gdzieś poza ciekawą instalację gotową do obejrzenia na ekranie w Centrum Sztuki Współczesnej. Czegoś co może dać tylko wielowymiarowy kontakt ze sztuką teatru.

Publiczność nagradza zdecydowaną owacją na stojąco

Pewnie bywam rozpieszczony swoim marzeniem, że nawet  w formach “postdramatycznych” może na scenie coś się dziać, a emocje mogą mieć wiele aktorskich form wyrazu. Zgodzę się też, że jestem może zbyt gruboskórny, aby zrozumieć delikatność materii, którą twórcy przędą swój spektakl. Jako, niech będzie, jaskiniowiec  teatru, który odróżnia wymiar performance – instalacji i działający na wszystkie zmysły na żywo teatr, powiem, że za mało było akcji. Czy akcja jest mężczyzną? Tak/nie? Jeśli tak, to mamy kryzys męskości, bo tego zabrakło.

Kategorie:

Cytat Dnia

„To spektakl nadmiaru i braku – za dużo tutaj ozdobników i za mało treści. Całość jest nierówna, przeestetyzowana i bełkotliwa, wątki się rwą, a publicystyka odziana w historyczny kostium irytuje. Dla mnie to niestety ciężkostrawne widowisko, choć może po prostu nie dorosłem do tej sztuki”

Jarosław Ciszek o spektaklu „Między nogami Leny, czyli »Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny« według Caravaggia”, reż. Agata Duda-Gracz; Kulturalny Konferansjer.pl, 26.01.2026

Newsletter

Zamów newsletter z najciekawszymi informacjami ze świata teatru i najlepszymi tekstami portalu. Bądź na bieżąco! Newslettery dostają wyłącznie członkowie społeczności naszego portalu.

W związku z bezpłatną subskrypcją zgadzam się na otrzymywanie na podany adres email informacji handlowych. Usługa zostanie uruchomiona po kliknięciu w link aktywacyjny przesłany na podany adres email.
W każdej chwili możesz zrezygnować z otrzymywania newslettera i innych informacji.

Teatr dla Wszystkich © Copyright 2026
ISSN 3071-9453
Strona stworzona przez - LOKOINVEST.PL