Teatr Mumerus zaprasza na organizowany w lipcu cykl prezentacji w ramach Lata Teatralnego Mumerus 2025.
Wszystkie wydarzenia odbędą się na dziedzińcu Muzeum Archeologicznego w Krakowie, ul. Senacka 3 o godzinie 20:00.
Wydarzenia odbędą się niezależnie od warunków pogodowych, gdyż miejsce prezentacji jest zabezpieczone na wypadek niekorzystnych warunków atmosferycznych.
7 lipca 2025: „Dziś umarł Prokofiew”
8 lipca 2025: „Dziś umarł Prokofiew”
14 lipca 2025: „Manelle”
15 lipca 2025: „Manelle”
19 lipca 2025: „Mumerus. Koncert”
20 lipca 2025: „Mumerus. Koncert”
Bilety online:
https://kicket.com/wydarzenia/w/krakow/w/muzeum-archeologiczne
Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa.
***
Dziś umarł Prokofiew
Wykonawcy:
Dymitr Dymitrewicz Szostakowicz – Jan Mancewicz
Józef Wissarionowicz Stalin – Jacek Milczanowski
Sergiusz Siergiejewicz Prokofiew – Robert Żurek
Nina Szostakowicz – Ewa Breguła
Formaliści – Ewa Breguła, Monika Gigier (od 2023 r.), Anna Lenczewska (do 2021r.),
Mateusz Dewera, Robert Żurek
Muzycy – Alicja Margolin, Michał Braszak, Michał Peiker
Prowadzący naradę kompozytorów – Agnieszka Dziedzic
Reżyseria i przestrzeń: Wiesław Hołdys
Opracowanie muzyczne: Michał Braszak
Kostiumy: Dorota Morawetz
W spektaklu wykorzystano fragmenty następujących utworów muzycznych:
– Dymitr Szostakowicz:, III, IV, V, VII( “leningradzka” ), IX i XII Symfonia, I Koncert fortepianowy, opera “Lady Makbet mceńskiego powiatu”, piosenka z filmu “Kontrplan”, “Tahiti trot”, oratorium “Pieśń o lasach”, walc nr 2 z “Suity jazzowej:”;
– Sergiusz Prokofiew: balety “Romeo i Julia” i “Miłość do trzech pomarańczy”:
– Fryderyk Chopin: Etiuda c-moll (“rewolucyjna”)
oraz gruzińska pieśń ludowa “Suliko”.
Fragmenty libretta do “Antyformalistycznego rajoka” Dymitra Szostakowicza w przekładzie W. Hołdysa
Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa
Partnerzy: Muzeum Archeologiczne w Krakowie i Stowarzyszenie Teatrów
Nieinstytucjonalnych STeN w Krakowie
Sponsor – Restauracja Chimera
Premiera wersji plenerowej: 20 lipca 2019, dziedziniec Muzeum Archeologicznego w Krakowie
Premiera wersji piwnicznej: 11 listopada 2019, Teatr Zależny w Krakowie
Partnerzy medialni: portale Dziennik Teatralny, Kulturatka, Kraków zaprasza, Na Scenie
Spektakl “Dziś umarł Prokofiew” w oparciu o tekst współczesnej polskiej autorki, Moniki Milewskiej, poświęcony jest muzyce przywołanego w tytule Sergiusza Prokofiewa i – przede wszystkim – Dymitra Szostakowicza. Akcja utworu rozgrywa się 5 marca 1953 roku (i w kilku dniach następnych), w dniu w którym umarł Prokofiew (a także Józef Stalin) i oparta jest na poszukiwaniu kwiatów na pogrzeb Prokofiewa, których oczywiście nie można dostać, bo wszystkie zostały przeznaczone na pogrzeb Stalina. Kwiatów tych
poszukuje właściwy bohater sztuki Milewskiej, Dymitr Szostakowicz – co przeplatane jest retrospekcjami z życia kompozytorów ukazującymi dramat artysty w państwie totalitarnym. Siła wyrazu jest tym większa, że pojawia się również Józef Stalin. Ale najważniejszym bohaterem spektaklu jest muzyka Dymitra Szostakowicza i Sergiusza Prokofiewa: odtwarzana z nagrań, wykonywana na różnych ciekawych instrumentach, wyśpiewana i wytańczona (także na rolkach).
Fragment recenzji Lesława Czaplińskiego
https://www.facebook.com/leslaw.czaplinski
“JOSEB STALIN I SIERGIEJ PROKOFIEW NIE ŻYJĄ”
“Widowisko “Dziś umarł Prokofiew” reżysera towarzysza Wiesława Hołdysa jest przykładem szkodliwego formalizmu teatralnego, obcego zdrowej części społeczeństwa. Ludzie pracy po dniu ciężkiego znoju szukają odpowiedzi na związane z nim pytania i problemy, a nie bachanalii rozwydrzonych aktorów Teatru Mumerus, którzy nie zaznali ciężkiej, uczciwej roboty i z nudów wykonują na scenie niezrozumiałe łamańce, wydzierają się przy wtórze hałaśliwych instrumentów, wpadają w niezdrowy trans, być może po zażyciu środków odurzających. To wysoce szkodliwe zjawisko estetyczne, wypaczające zdrowy gust masowego widza. Mamy nadzieję, że tym chuligańskim, pseudoartystycznym wyczynem zainteresuje się Główna Komisja Repertuarowa i położy mu kres”.
Tak mógłby brzmieć głos na naradzie pod przewodnictwem przywołanego w spektaklu Andrieja Żdanowa.
Albo kolejna recenzja teatralna Władysława Gomułki, choć akurat formalizm mu nie przeszkadzał, ale szkodliwe jego zdaniem treści polityczne.”
***
„Manelle”
„Życie jest snem i ułudą nietrwałą, chwilową, i nikczemną. Wszystko jest w ruchu i zmienności. Świat jest na opak wywrócony. Jesteśmy niczym rzeźby uwięzieni w dramatycznych gestach lub jako postaci z obrazów pragnące umknąć z ram. Varietas delectat – zmienność sprawia przyjemność.
To barok. Biblioteki pełne są nieprzeczytanych barokowych książek (albowiem pisał wtedy kto mógł) – jak choćby dzieła Pawła Symplicjana, o którym dowiedzieć się można że był jezuitą, spowiednikiem zakonnic, żył w latach 1577 – 1646 w Krakowie i Pułtusku. Być może nazwisko Symplicjan sam sobie nadał od łacińskiego “simplex” co znaczy: łatwy, bezpretensjonalny , lekki, naiwny, szczery, zwyczajny, zwykły. I pewno kimś takim chciał być ksiądz Symplicjan skoro napisał dzieła o bogato zawiłych, niczym barok tytułach: “Szafarnia obroków duchownych “, “Manelle Duchowne albo Porządek żywota Chrześcijańskiego” O dobrej i szczęśliwej śmierci”, “Perła droga, to jest Żywot chrześcijański…”, “Środki zbawienne do życia pobożnego i wiersz o różnicy życia światowego”, “Wizerunek człowieka umierającego”. Są tam także dziesiątki ułożonych w rytm barokowego wiersza porad o czym myśleć: przy ubieraniu się i rozbieraniu, przy jedzeniu, przy dzwonieniu, przy kładzeniu się i wstawaniu z łóżka, używając wszelakich dóbr, milcząc i patrząc na świat… I chyba mało kto te księgi przez czterystu lat czytał, skoro – złożone w oryginale tajemniczą dla nas (ale jednak polską) czcionką – nie zostały (poza jednym wyjątkiem: wierszem o ogniłej głowie) transponowane na współczesny, czytelny dla dzisiejszego odbiorcy zapis literowy. Część z tych wierszy będzie można usłyszeć w naszym przedstawieniu.
Ale barok to nie tylko rymowane wskazówki jak podążać drogą życia. Barok to także gra z Fortuną, Światem, Ciałem, Demonami i Czasem – i te alegoryczne postaci ujrzymy także na scenie. Barok to także groteska szczerząca zęby w uśmiechu trupiej czaszki, to także rozkładające się wskutek francuskiej choroby ciała lubieżników i rozkoszników, a także osły poganiające zaprzęgniętych w chomąta ludzi.
Barok to także to także szaleństwo czyli “La Follia”, jak brzmi nazwa sonat przeznaczonych do tańca – jedna z nich, najdoskonalsza czyli szaleństwo Antonio Vivaldiego stało się inspiracją do stworzenia muzyki (wykonywanej na żywo) do spektaklu, którego środki wyrazu rozpostarte są od bezustannego ruchu i tańca do pulsujących w rytm barokowego wiersza słów.
Barok to bogato zdobiona maska, za którą kryje się twarz człowieka rozpiętego między grozą, trwogą a rozkoszą. I w naszym spektaklu aktorzy czasem ukrywają swe twarze za maską.”
Wiesław Hołdys
W spektaklu wykorzystano teksty Pawła Symplicjana z “Manelli duchowych” oraz cytaty z utworów następujących autorów: Klemens Bolesławiusz, Jan z Kijan , Jan Libicki, Jan Andrzej Morsztyn, Hieronim Morsztyn, Wojciech Oczko, Symeon Połocki, Mikołaj Sęp Szarzyński, a także fragmenty anonimowych utworów: “Pielgrzym. Dialog o drzewie żywota”, “Utarczka krwie wojującego Boga”, “Dialog o Mifibosecie” a także teksty epitafium z tablicy nagrobnej z Fary w Krośnie.
W spektaklu wykorzystano fragmenty sonaty d-moll op. 1 nr 12, La Follia RV 63 oraz “Czerech pór roku” Antonio Vivaldiego
Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa. Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Na scenie występują między innymi Ewa Breguła, Monika Gigier, Mateusz Dewera, Jan Mancewicz, Jacek Milczanowski, Bartłomiej Zdeb, Robert Żurek
Scenariusz, reżyseria, przestrzeń: Wiesław Hołdys
Muzyka: Michał Braszak
Muzycy: Gertruda Szymańska i Michał Braszak
Kostiumy: Monika Gigier
Maski i rekwizyty: Agnieszka Dziedzic i Monika Gigier
Asystent reżysera: Agnieszka Dziedzic
Współpraca scenograficzna i rysunek: Agnieszka Dębowska
Premiera odbyła się 26 i 29 sierpnia 2022, dziedziniec Muzeum Archeologicznego w Krakowie
Czas trwania: 60 minut
***
„Mumerus. Koncert”
Muzyka to suma ciszy przerywanej dźwiękami – na ogół uporządkowanymi – na kształt układu planet. Cisza wyraża się w przestrzeni. Przestrzeń to teatr – dźwięków, zachowań, relacji międzyludzkich. Przestrzeń ma wartość muzyczną, a muzyka – wartość dramatyczną, czyli teatralną. W takiej przestrzeni każdy najdrobniejszy dźwięk jest aktorem pracującym na zespołowy sukces. I żaden nie może przejść przez ucho bezkarnie.
Przestrzeń gry między muzykami tworzy układ o zarysie trójkąta. Decyzja o takim właśnie układzie rzutuje na całą sytuację teatralną. Tak, teatralną, bo punkt ciężkości przesuwa się tu z wykonania swojej części na nieprzerwaną komunikację z partnerem i partnerką. To tu pojawiają się dramatyczne lub komiczne napięcia, którymi żywi się teatr. Dźwięki i ciszę słyszymy selektywnie – raz jakby głębiej, intensywniej, a innym razem mniej. Lub wcale.
Przerwa w odbieraniu bodźców dźwiękowych, choćby trwała ułamek sekundy, to błogosławieństwo. To czas, żeby ciało wchłonęło wcześniej posłyszane dźwięki. Na przecięciu gry i obecności (kiedy się akurat nie gra) jest najciekawiej, najbardziej inspirująco.
To tutaj wykonawcy mówią do siebie ciszą i milczą dźwiękami. Przywołują lub oddalają niewypowiedzianymi słowami.
Program: wariacje i improwizacje na temat następujących utworów:
– J. S. Bach, Preludium z 2 Suity wiolonczelowej
– F. Chopin, Preludium e-moll
– L. van Beethoven, Sonata księżycowa
– A. Vivaldi, La Follia
– J. S. Bach, Preludium c-moll z Das Wohltemperierte Klavier
– F. Chopin, Etiuda f-moll
– F. Chopin, Mazurek a-moll
– B. Bartok, Tańce rumuńskie
– E. Grieg, W grocie Króla Gór
– F. Chopin, Walc cis-moll
Wykonawcy: Susanna Jara (skrzypce, wiolonczela, cymbały, lira korbowa, głos), Alicja Margolin (fortepian, pianino kapitańskie, elektryczne instrumenty klawiszowe), Michał Braszak (kontrabas, sampling).
Reżyseria: Wiesław Hołdys
—————————–
Koncerty odbędą się na dziedzińcu Muzeum Archeologicznego w Krakowie, ul. Senacka 3, o godzinie 20:00. Wydarzenia odbędą się niezależnie od warunków pogodowych, gdyż miejsce prezentacji jest zabezpieczone na wypadek niekorzystnych warunków
atmosferycznych.
Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa
fot. Robert Siwek/Teatr Mumerus
absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku oraz Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Współpracował z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Ma na swoim koncie ponad 60 ról teatralnych. Od roku 2001 zajmuje się krytyką teatralną.
