Koriolan.rar

Upajanie się wojną, szczególnie dziś, może jedynie budzić obrzydzenie. Odwrócenie się ludu od Koriolana wynika przede wszystkim z tego, że populizm nie może przetrwać próby czasu. Nieustraszony wojownik wspaniale funkcjonuje jako idea, symbol bezpieczeństwa. Natomiast rola konsula nie jest już tak „sexy”. Klata zdaje się mówić: popularność różnej maści magowców czy braunowców skończy się wtedy, gdy lud zobaczy, że poza budowaniem legendy i robieniem szumu nie istnieje po ich stronie żadna propozycja dla szarego człowieka – jak chociażby kwestia zapasu zboża w rzymskich spichlerzach.

Dobierając zespół aktorski, reżyserka wykazała się dobrą intuicją. Tomasz Wysocki, Bożena Adamek, Oliwia Durczak i Alina Szczegielniak tworzą mieszankę doświadczenia i młodzieńczej żywiołowości. Poszczególne napięcia między bohaterami autentycznie wciągają widza, ale znowu – przez ogromną skrótowość – nie pozwalają im się rozwinąć. Wielu wątków trzeba się domyślić (biada tym, którzy nie czytali dramatu, a przyszli). Kolejną kwestią, dla której nie znajduję uzasadnienia, jest obsadzenie kobiety w roli Koriolana. Żeby być precyzyjnym – w ogóle mi to nie przeszkadza. Panie uchowaj, bym kiedykolwiek zachorował na konserwatyzm, ale poza samym gestem nie ma w spektaklu niczego, co sankcjonowałoby takie posunięcie. Ani nie podbito tym zabiegiem kontekstu feministycznego, ani nie zwrócono uwagi na kobiety jako ofiary wojen.

„Koriolan” jest spektaklem ciekawym, ale skrótowym. Z pewnością jest w nim wiele rzeczy, za które należy docenić twórców – pomysłów czekających na rozwinięcie. Dzwoni solidnie, ale jeszcze nie wiadomo, w którym kościele. A że samych rzymskokatolickich mamy w Krakowie ponad 130, na znalezienie odpowiedniego jeszcze trzeba będzie poczekać.

Teatr Słowackiego