KomproMIT

Po trzynastu latach Opera Krakowska ponownie sięga po „Ariadnę na Naxos” Richarda Straussa. Realizacja w reżyserii Ido Ricklina otwiera 71. sezon artystyczny jako międzynarodowa koprodukcja Opery Krakowskiej, Opery w Tel Awiwie-Jafie i Opery w Dortmundzie.

Powrót do tego tytułu jest gestem odważnym. W końcu można by zapytać: po co wystawiać ponownie tę samą operę, skoro jej libretto i nuty pozostają niezmienne? Odpowiedź tkwi jednak w tym, że teatr – także ten operowy – nigdy nie jest powtórzeniem, lecz ciągłym dialogiem z czasem, światem i samym sobą. Reżyser Ido Ricklin konsekwentnie realizuje założenia współczesnej interpretacji, pokazując Ariadnę nie tylko jako mityczną postać porzuconą przez Tezeusza, ale także jako symbol artysty samotnego wobec świata, próbującego zachować własną wizję w chaosie codzienności.

Konstrukcja opery – zestawienie krótkiego prologu i właściwej opery – pozwala zderzyć dwa światy: tragedii i komedii, w formule teatru w teatrze. W prologu obserwujemy artystów przygotowujących się do występu na dworze bogatego mecenasa, który wymaga, by poważna opera o Ariadnie została wystawiona równocześnie z farsą komediantów. To punkt wyjścia do refleksji o naturze sztuki, granicach stylu i sposobach zachowania wierności własnej wizji w świecie pełnym presji i kompromisów. Kompozytor, którego z dużym wyczuciem zagrała Ewa Menaszek, uosabia te dylematy. Artystka znakomicie poradziła sobie zarówno z zadaniami aktorskimi, jak i trudnymi partiami wokalnymi.

W drugiej części rozgrywa się właściwe przedstawienie. Samotna Ariadna w interpretacji Hedwig Ritter rozpacza po zdradzie Tezeusza i marzy o śmierci. Kontrastuje z tym żywiołowa Zerbinetta – w tej inscenizacji grana przez Katarzynę Drelich. Jej lekki, figlarny temperament rozbija patos cierpienia Ariadny, przypominając widzom, że każda tragedia ma swój kres. Ten duet staje się dla mnie kwintesencją wszelkich dychotomii, które targają tą operą. Hedwig Ritter i Katarzyna Drelich tworzą zarazem lekką i intymną, pełną humoru, ale i zrozumienia opowieść, przyciągającą uwagę bardziej niż jakiekolwiek sylwetki męskie.