Kiedy konkurs wygrywa Henryk

Musical „Six” miał być triumfem kobiecej narracji, popową rewizją historii widzianej dotąd oczami Henryka VIII. Krakowska inscenizacja Teatru Variété zachwyca formą, energią i choreografią, ale momentami gubi to, co w tym spektaklu najważniejsze: indywidualny głos sześciu królowych.

Pomysł spektaklu-koncertu, w którym sześć żon Henryka VIII wyśpiewuje publiczności swoją wersję historii opowiadanej zbyt często z perspektywy angielskiego króla, podbił West End i Broadway. Nic dziwnego — „Six” jest musicalem rozrywkowym, potrafiącym uderzyć w czułe struny, poruszającym tematy uprzedmiotawiania kobiet, molestowania czy śmierci, a jednocześnie nawołującym do kobiecej solidarności i jedności w różnorodności. Każda z żon została napisana tak, by stylem śpiewu i zachowania przypominać jedną ze współczesnych popowych diw. Już po szczątkowym przesłuchaniu ścieżki dźwiękowej trudno się od niej oderwać. I choć początkowo pojawiały się wątpliwości, czy tak bardzo angielski spektakl przyjmie się w Polsce, inscenizacja warszawskiego Teatru Syrena w reżyserii Eweliny Adamskiej-Porczyk całkowicie je rozwiała. Spektakl okazał się hitem, docenianym zarówno przez widownię, jak i krytyków.

Niespełna dwa lata później, równolegle do wciąż granej inscenizacji warszawskiej, swoją wersję zaproponował Teatr Variété w Krakowie — tym razem w reżyserii Katarzyny Chlebny. I muszę przyznać, że o ile jadąc do Syreny, miałam mnóstwo wątpliwości, czy to będzie spektakl dla mnie — które całkowicie rozwiały się w ciągu pierwszych pięciu minut musicalu — o tyle w przypadku inscenizacji krakowskiej, po zobaczeniu kostiumów, programu i świetnej kampanii w mediach społecznościowych, byłam niemal przekonana, że ta wersja będzie na podobnym, o ile nie lepszym poziomie. Tym razem moje przeczucia mnie zawiodły — niestety w mniej pozytywną stronę.