Dziś teatr coraz częściej omija poezję, a poezja – teatr. Dlaczego?

Czy współczesny teatr naprawdę tonie w „celofanie poprawności”, czy może po prostu dojrzewa do większej odpowiedzialności za ludzi i proces twórczy?

Czy polski teatr naprawdę milczy wobec tragedii naszych czasów, czy po prostu mówi językiem, którego widownia nie chce – albo nie potrafi – usłyszeć?

21 lipca 2012 roku zmarł Andrzej Łapicki – aktor, reżyser, intelektualista. Dla wielu był ikoną polskiego kina i teatru, uosobieniem klasy, dykcji i stylu. Dla mnie – teatr nie tylko oglądającego, ale i opisującego – jego obecność miała przede wszystkim wymiar Teatru Telewizji. To tam, na ekranie, oswajałem jego sposób bycia na scenie: ironiczny, zdystansowany, pełen wewnętrznego światła. Nie szarżował. Nie przytłaczał. Mówił – z głosem, który brzmiał jak kontynuacja myśli – pisze Wiesław Kowalski.

Dzisiaj urodziny obchodzi Anna Dymna – aktorka, której się nie zapomina. Aktorka, której się wierzy. Aktorka, której się ufa – pisze Wiesław Kowalski.

Dzień po urodzinach, 19 lipca, warto zatrzymać się nad postacią, która na trwałe wpisała się w pejzaż polskiej kultury estradowej i teatralnej. Jacek Fedorowicz — aktor, satyryk, twórca kultowych programów kabaretowych, takich jak Bim‑Bom czy Sześćdziesiąt minut na godzinę — to mistrz gry słowem, mimiką i ironią, który potrafił jak nikt inny połączyć świat teatru, telewizji i estrady – pisze Wiesław Kowalski.

18 lipca. Niby środek lata, ale w Warszawie powietrze bardziej jesienne niż lipcowe. I może dobrze — łatwiej dziś myśleć spokojnie, wspominać. Bo właśnie tego dnia, 97 lat temu, przyszedł na świat Tadeusz Łomnicki. Aktor. Reżyser. Mistrz. Pomnik. Tajemnica.