Just have fun!

Ncuti Gatwa błyszczy tutaj jako Algernon, podkreślając ekstrawertyczność, żywiołowość i inteligencję swojej postaci. Jack Hugh Skinnera cechuje charakterystyczna maniera, stonowanie, ale i skłonność do błyskotliwych złośliwości. Razem tworzą dopełniającą się parę, napędzającą sceniczną intrygę. Ich lustrzanym odbiciem są zakochane w mężczyznach Gwendolen (Ronke Adékoluẹjo) i Cecily (Eliza Scanlen). W przedstawieniu pojawiają się także dwie szczególnie mocne role. Lady Bracknell w wykonaniu Sharon D. Clarke to dominująca osobowość z potężnym głosem, cechująca się sarkazmem, władczością i niewzruszoną wiernością zasadom swojego świata. Potęgę aktorstwa charakterystycznego prezentuje z kolei Julian Bleach, wcielający się w skrajnie odmienne role służących Merrimana i Lane’a.

Świetna, wyestetyzowana scenografia Rae Smith wprowadza nas w świat idyllicznych, wiktoriańskich wyobrażeń. Przenosimy się z bogato zdobionych arystokratycznych sal do wiejskiego ogrodu i z powrotem. Zwraca uwagę bogactwo scenicznych detali, jaskrawość kolorów oraz gra perspektywą i głębią. Dekoracje cechuje kompozycyjna symetria, którą rozsadzają międzyludzkie emocje i namiętności. XIX-wieczne kostiumy (świetnie zaprojektowane i wykonane!) zdają się niewygodne dla noszących je postaci, skrępowanych — dosłownie i w przenośni — przez obowiązujące konwencje. Scenografia Smith jest znakomitym przykładem tego, jak „historyzująca” dekoracja może wejść w twórczy dialog z współczesnością.

Webster korzysta z queerowego klucza do interpretacji sztuki Wilde’a. Algernon jest wyraźnie metroseksualny, na co — prócz kostiumu i maniery — wskazuje również oniryczna sekwencja otwierająca spektakl i ukazująca go jako drag queen. W jednej ze scen wspomina się o zaproszeniu do Dalston Superstore, queerowego londyńskiego pubu. Między kilkoma postaciami tej samej płci wyczuwalne jest także homoerotyczne napięcie. Nieprzypadkowo przedstawienie zamyka karnawałowa sekwencja wspólnego tańca, podkreślająca afirmację różnorodności.

Nawet jeśli inscenizacja skręca chwilami niebezpiecznie w stronę slapsticku, scenicznemu komizmowi daleko do banału czy pretensjonalności. Webster umieścił w spektaklu liczne smaczki, takie jak nucenie przez postaci współczesnych utworów — m.in. Jamesa Blunta — stanowiące dodatkowy komentarz do akcji. Blisko trzygodzinne przedstawienie jest świetnie wyreżyserowane i utrzymuje wciągające tempo, a to wszak znak udanego spektaklu. Podobnie jak przyjęty przez twórców dystans do samych siebie. W końcu, jak mawia afrykańskie przysłowie: „Traktowanie czegokolwiek zbyt poważnie nie jest zbyt poważne”.

Multikino