O „Multi-layered body: animal” Conana Amoka, prezentowanym w ramach Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Butoh – Butohpolis w Warszawie, pisze Adam Kamiński.
fot/ Krzysztof Skarżyński
Po raz pierwszy w Polsce swój performance „MULTI-LAYERED BODY: ANIMAL” w ramach Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Butoh – Butohpolis w Warszawie pokazał Conan Amok. Artysta ma ekstremalną kontrolę nad ciałem: potrafi izolować mięśnie i ścięgna, deformować ruch do granic rozpoznawalności. Efekt jest dwoisty: raz ciało wydaje się nieludzkie, „demoniczne”, a chwilę później kruche i delikatne. Struktura performansu jest celowo rozproszona. Nie ma tu linearnej narracji ani czytelnej dramaturgii. W pokazie Amoka ujawnia się napięcie, które można uznać za jedno z fundamentalnych dla współczesnej estetyki ruchu: napięcie między widzialnością techniki a jej ukryciem.
Tancerz nie prezentuje ciała jako harmonijnego instrumentu, lecz jako byt podatny na deformację, skręcenie i fragmentaryzację. Ruch nie tyle realizuje założoną formę, ile ją sabotuje. Najwyższy poziom techniki objawia się tam, gdzie technika przestaje być rozpoznawalna jako taka. Performans redefiniuje wirtuozerię poprzez deformację ciała i destabilizację percepcji.
Conan Amok jest choreografem, artystą i badaczem ciała, którego prace koncentrują się na koncepcji Wielowarstwowego Ciała, redefiniując ciało jako dynamiczne pole sił. Spędził jedenaście lat w Dairakudakan pod kierownictwem Akaji Maro, gdzie głęboko przyswajał praktykę zespołu, zanim krytycznie przepracował i rozłożył na czynniki pierwsze metodologię Butoh. Irracjonalność istnienia w kontekście twórczości Amoka jest głęboko zakorzeniona w filozofii Butoh. Ważne jest to, co nieświadome, zdeformowane i pierwotne. Egzystencjalny sens wykracza poza ramy intelektualnego poznania. U podstaw Multi-Layered Body leży założenie, że ciało funkcjonuje jako miejsce złożonych warstw czasoprzestrzennych. Odległe wspomnienia, odniesienia kulturowe, impulsy fizjologiczne i napięcia współistnieją w obrębie jednego pola cielesnego. Scena dla artysty jest swoistym laboratorium, w którym testuje tematy związane z nawykami, z różnicami pomiędzy kontrolą i upadkiem, kategorią intensywności i zmęczenia. Pracując na przecięciu tańca, butoh i sztuk wizualnych, twórca opracował oryginalne podejście do ciała i nieustannie stara się wykraczać poza konwencje stylistyczne.
