O „Kinky Boots” Harveya Fiersteina i Cyndi Lauper w reż. Eweliny Pietrowiak w Teatrze Dramatycznym w Warszawie pisze Alicja Cembrowska.
fot. Krzysztof Bieliński / Teatr Dramatyczny w Warszawie
„Kinky Boots” nie popada w powierzchowność, choć nie aspiruje do filozoficzno-psychologicznej analizy. Prostota, a nawet pewna naiwność historii o fabryce butów, paradoksalnie stają się siłą tego spektaklu – wszak jakościowa rozrywka to wciąż dobro deficytowe.
„Kinky Boots” nie jest opowieścią skomplikowaną, ale za to doskonale wykonaną. Musical w reżyserii Eweliny Pietrowiak działa: poprawia humor i dodaje odwagi. Tekst został (od premiery w 2017 roku) odświeżony i dostosowany do tematów, które dziś „grzeją” – paczki z Temu i Shein zalewają Europę, tanie buty z Chin są jeszcze tańsze niż kiedyś, a konsumpcjonizm pożera własne dzieci. Pojawiają się też mocno lokalne akcenty: jarmark świąteczny pod PKiN, recital piosenek u Grzegorza Brauna, labubu. Wszystko to sprawia, że spektakl – choć ma już kilka lat – nie traci świeżości ani rozpędu.
Historia jest prosta: Charlie (Mateusz Weber) dziedziczy po ojcu upadającą fabrykę butów, a Lola/Simon (Krzysztof Szczepaniak) – charyzmatyczna drag queen o zabójczym głosie – pomaga mu ją uratować. Razem zaczynają produkować buty dla mężczyzn… tyle że na obcasie. Może brzmi to banalnie, jednak inspiracją są prawdziwe wydarzenia, a poza tym – realizacja! To ona jest tu kluczowa.
Szczepaniak w roli Loli to fenomen. Aktor dopracował tę postać w najdrobniejszych detalach. Chyba każdy chciałby mieć w sobie taką Lolę – niepokorną, odważną i charyzmatyczną. Drugie „ja”, które budzi się, gdy świat zaczyna nas przerastać. Krzysztof Szczepaniak porusza się na 12-centymetrowych szpilkach z godną zachwytu gracją, zadziwia wokalem i improwizuje z tak naturalną lekkością, że łatwo pomyśleć, iż Lola jest bardziej prawdziwa niż większość ludzi na tej planecie. To rola stworzona dla niego – albo on dla niej. Weber jako Charlie tworzy idealny kontrast – jest stonowany i niepewny siebie.
Ten duet działa, bo choć Lola/Simon i Charlie są skrajnie różni, ostatecznie łączy ich zaskakująco wiele. Obaj mierzą się z rolą „nieidealnych synów”, obciążonych ojcowskimi oczekiwaniami. Charlie z czasem odkrywa, że jego tata ponad biznes stawiał ludzi i zawsze dbał o pracowników. Simon natomiast wygrywa bokserską konfrontację z (toksycznie) męskim Donem (Łukasz Wójcik), korzystając z umiejętności wyniesionych z dzieciństwa – to właśnie ojciec uczył go boksować. Po latach okazuje się, że ta, choć wymuszona, edukacja sportowa przynosi nieoczekiwane efekty. Wygrywa. A przecież jest „niemęski”. Scena bokserska otwierająca drugi akt to jeden z najmocniejszych momentów spektaklu – dynamiczna i wyraziście portretująca zderzenie dwóch modeli męskości.
Ciekawym zabiegiem są kostiumy pracowników fabryki – niemal od stóp do głów ubrani są w dżins.. To wyraźne nawiązanie do Rosie the Riveter (Rózi Nitowaczki), ikony robotnic z czasów II wojny światowej, ale też kolejny komentarz na temat męskości i kobiecości. Praca w fabryce jest dla facetów czy kobiet? A buty na obcasie? A cekiny i pląsy w sukienkach? Czy rzeczy mają płeć? Prosta, robotnicza estetyka denimu kontrastuje z ekstrawagancją i przepychem drag queens. Jeans – materiał demokratyczny, noszony przez wszystkich – staje się metaforą uniwersalności: pracy i marzeń. A przede wszystkim – prawa do bycia sobą.
