Peggy Guggenheim kochała artystów i seks. Kupowała obrazy i żyła jak chciała – wikłając się w toksyczne związki i relacje.
fot. Sara Niedźwiecka
Peggy Guggenheim olekcjonowała sztukę swoich czasów wtedy, gdy ta nie była jeszcze nic warta. Czarna owca rodziny słynnych miliarderów zbierała dzieła sztuki, o których jej wuj Solomon – twórca prestiżowego nowojorskiego muzeum – twierdził, że przynosi jedynie wstyd nazwisku Guggenheim. Czas pokazał, że to Peggy miała rację i jej kolekcja stała się najważniejszą prywatną kolekcją XX wieku, symbolem wolności i prawa do samostanowienia.
W sztuce poznajemy Peggy jako starzejącą się kobietę mieszkającą w swoim Palazzo w Wenecji – otoczoną przez wierne pieski, obrazy, służących i gondolierów. To czas rozliczeń i próba odbudowania relacji z córką oraz powstrzymania nieuniknionego rozpadu. Życie przecieka Peggy przez palce i jedynie sztuka daje ukojenie.
obsada: Ewa Kasprzyk
reżyseria: Karolina Kirsz
przekład: Elżbieta Woźniak
scenografia i kostiumy: Adrianna Matwiejczyk
produkcja: Wydział Produkcji
muzyka: Jacek Mazurkiewicz
