Slide
previous arrow
next arrow
Dialogi z czasem, ciszą i przestrzenią w sztuce „Corpus Delicti” Alessandry Cristiani - Teatr dla Wszystkich

Dialogi z czasem, ciszą i przestrzenią w sztuce „Corpus Delicti” Alessandry Cristiani

Na afiszu

Dialogi z czasem, ciszą i przestrzenią w sztuce „Corpus Delicti” Alessandry Cristiani

Praca pokazana będzie w ramach Festiwalu ,,Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” we Wrocławiu.

Opublikowano: 2026-02-06
fot. mat. org.

Włoska tancerka Alessandra Cristiani jest jedną z najważniejszych uczennic i kontynuatorek myśli Masaki Iwany w Europie. Ich relacja obejmowała  dekady współpracy artystycznej i pedagogicznej. Cristiani związała się z nurtem Białego Butoh (White Butoh) w latach 90., czyniąc metodologię Iwany fundamentem swojej pracy performatywnej. Inspiruje się  filozofią „intensywności nicości”, która nie oznacza braku, lecz stan najwyższej koncentracji i obecności. Artystka uważa, że należy rozpoznać i gromadzić osobiste doświadczenia, wspomnienia oraz nawyki fizyczne, aby wykorzystać je w swojej  sztuce  ekspresji.

 Cristiani była współzałożycielką i dyrektorką  międzynarodowego festiwalu butoh Trasform’azioni   w Rzymie (2001–2011).  Iwana regularnie gościł  na tym wydarzeniu jako główny artysta, wykonawca i mentor. Wspólnie tworzyli przestrzeń dla włosko-japońskiego dialogu artystycznego.

Aktualnie Alessandra Cristiani jest jedną z kluczowych tancerek i performerek w zespole Habillé d’eau. Występuje w większości spektakli  reżyserowanych przez Silvię Rampelli. Konsekwentnie  kształtuje język włoskiej współczesnej sceny eksperymentalnej.

W swoich solowych pracach artystka kładzie  nacisk na relację z otoczeniem, często operując w wymiarze ciszy i bezruchu.

Bada granice między prywatnym a publicznym oraz między pięknem a brzydotą fizjologiczną.

Sztuka Cristiani  to dialog z naturą elementów takich jak: czas, przestrzeń i cisza. Taniec ma przywracać uwagę na człowieka jako istotę cielesną, będącą źródłem pierwotnego wezwania do ruchu. Relacja między tańcem a malarstwem w ujęciu Cristiani polega na wzajemnym przenikaniu się i poszukiwaniu korespondencji sztuk, co jest częstym wątkiem w jej pracy.  Ciało jako przestrzeń, w której zapisują się  pamięć i energia. W jej praktyce procesy starzenia i rozpadu nie są końcem, lecz nowym stanem „stawania się”.

W ramach festiwalu ,,Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” we Wrocławiu 7 marca 2026 r w Sali Teatru Laboratorium Instytutu im. Jerzego Grotowskiego  artystka pokaże solo ,,Corpus Delicti” . Spektakl jest inspirowany  twórczością Egona Schielego,  / pozostałe części Trylogii poświęcone są twórczości Francisa Bacona i Augusta Rodina/. Egon Schiele to  jeden  z najważniejszych artystów ekspresjonizmu wiedeńskiego. Jego sztuka koncentruje się niemal obsesyjnie na ciele, i egzystencjalnym napięciu człowieka. Malował  prowokacyjne akty. Często oskarżany był  o naruszanie norm obyczajowych. Niekoniecznie szukał piękna, bardziej  prawdy emocjonalnej. Alessandra Cristiani wierzy, że poprzez zgłębianie estetyki tego niekonwencjonalnego twórcy dotrze do tego  co w nas trwałe, mimo nieuchronnego rozpadu materii. Podobnie jak  Schiele lubi to co  odrzucone,  lub bolesne. Praktyka artystyczna tancerki, czy trening polegają na celowym wprowadzaniu ciała w niewygodne pozycje i trwaniu w nich, aż „opór” zniknie, a ciało zacznie emitować nową, surową energię. Spowolniona motoryka pozwala widzowi jej spektakli dostrzec procesy, które normalnie są niewidoczne – jak powolne opadanie skóry czy zmiana napięcia pod wpływem zmęczenia.

,,Jako kobieta mam nadzieję, że każdy ma  w sobie odrobinę kobiety, bo ziemia naprawdę potrzebuje kobiecego elementu. Często powtarzam sobie to jako ostrzeżenie, żeby nie bać się żyć. Jako artystka mam nadzieję, że pozwolę się przebić przez nowe doświadczenia, nawet takie, w których mogę być bardziej odpychająca. Potrzebujemy nowego impetu i nowych utopii.”

Alessandra Cristiani

Instytut Grotowskiego

Kategorie:


Cytat Dnia

„[…] czasami w moim odczuciu za bardzo przegina pałkę w stronę żarcików, przez to część scen traci ciężar, który chciałbym, aby miały i usiadły nim dusząco mi na twarzy”

Kamil Pycia o „Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy – epilog”, reż. Piotr Domalewski; Teatralna Kicia, 3.02.2026

Newsletter

Zamów newsletter z najciekawszymi informacjami ze świata teatru i najlepszymi tekstami portalu. Bądź na bieżąco! Newslettery dostają wyłącznie członkowie społeczności naszego portalu.

W związku z bezpłatną subskrypcją zgadzam się na otrzymywanie na podany adres email informacji handlowych. Usługa zostanie uruchomiona po kliknięciu w link aktywacyjny przesłany na podany adres email.
W każdej chwili możesz zrezygnować z otrzymywania newslettera i innych informacji.

Teatr dla Wszystkich © Copyright 2026
ISSN 3071-9453
Strona stworzona przez - LOKOINVEST.PL