O spektaklu CV. Curriculum Vitae Krzysztofa Zanussiego w reż. autora w Teatrze Telewizji pisze Krzysztof Krzak.
Na zakończenie sezonu 2024/2025 Teatr Telewizji zaprezentował spektakl CV. Curriculum Vitae Krzysztofa Zanussiego. To powrót tego wybitnego reżysera filmowego na „największą scenę świata” po 16 latach. W 2009 roku pokazał on autorskie Głosy wewnętrzne — również, nota bene, złożone z dwóch jednoaktówek.
CV. Curriculum Vitae to opowieść o dwóch z pozoru przypadkowych spotkaniach osób, różniących się pozycją społeczną, statusem materialnym i postawą życiową. W pierwszej jednoaktówce do wysoko postawionej w korporacyjnej strukturze kobiety (Karolina Porcari) przychodzi młody mężczyzna (Jędrzej Hycnar), domagając się wpuszczenia do luksusowego mieszkania na strzeżonym osiedlu. Lolo okazuje się tancerzem go-go, bywa też płatnym kochankiem. W wyzwolonej kobiecie nie wywołuje to jednak zgorszenia ani oburzenia. Przeciwnie — podejmuje z nim dialog, który początkowo przypomina rozmowę kwalifikacyjną, a z czasem przeradza się w osobiste zwierzenia niespodziewanego gościa. Ten, jak się okazuje, nie jest przypadkowy — wie, że w korporacji bohaterki ma się odbyć konkurs na menedżera ds. imprez integracyjnych. Początkowa chęć zdobycia tej posady przeradza się u Lola w coś bardziej emocjonalnego. Uczucie? Kobieta również zaczyna odczuwać potrzebę zmiany — porzucenia dotychczasowego dobrostanu.
W drugiej odsłonie do profesora filozofii w średnim wieku (Marcin Hycnar), znanego z internetowych wykładów, przychodzi młoda dziewczyna z prowincji (Katarzyna Łubik). Pretekstem wizyty jest rzekome zatrudnienie się u sąsiadów profesora w charakterze sprzątaczki. Szybko okazuje się jednak, że prawdziwym powodem najścia jest fascynacja dziewczyny osobą naukowca. Doskonale zna jego wykłady i potrafi z nim dyskutować, choć wyraźnie bardziej interesuje ją on sam niż jego filozofia.
Przyznam, że po Krzysztofie Zanussim spodziewałem się bardziej oryginalnego pomysłu (sam reżyser nie ukrywa inspiracji filmem Moja noc u Maud Erica Rohmera), wyrazistszego konfliktu, większej głębi refleksji. Tymczasem CV, zapowiadane przez samego Zanussiego jako spektakl o manipulowaniu emocjami i symulowaniu uczuć w celu osiągnięcia wymiernych korzyści, przeradza się w dość banalną opowieść o rodzącym się uczuciu, o wychodzeniu ze strefy komfortu.
Szkoda, bo tekst jednoaktówek ma potencjał — tkwi on w ciekawie zarysowanej intrydze i prawdziwie brzmiących dialogach. W realizacji telewizyjnej dochodzi do tego bardzo dobra obsada (z utalentowaną studentką III roku warszawskiej Akademii Teatralnej Katarzyną Łubik, udanie partnerującą swojemu profesorowi Marcinowi Hycnarowi), klimatyczne zdjęcia Piotra Niemyjskiego, dizajnerska scenografia Joanny Machy oraz ciekawe operowanie światłem pod kierunkiem mistrza Macieja Rosika.
A mimo to powstał spektakl raczej letni — w sam raz do obejrzenia (dzięki obecności na TVP VOD) podczas wakacyjnej przerwy.
Fot. Waldemar Kompała / TVP
Z wykształcenia nauczyciel (obecnie poza zawodem), z zamiłowania dziennikarz zajmujący się tematyką kulturalną. Publikował m.in. w „Gazecie Kieleckiej”, „Słowie Ludu” i „Wiadomościach24.pl”.
