Awatary na scenie

Mamy więc w spektaklu warstwę narracyjną powieści zastąpioną językiem gier internetowych: lot do Nibylandii, kreowanie zabaw przez Zagubionych Chłopców, eskapadę do Zatoki Syren czy spotkanie z Kapitanem Hakiem (popisowy Rafał Przytocki) — przy którym, po pół godzinie, na proscenium wreszcie zobaczymy cały zespół, dotąd skryty za ekranem, przy komputerach.

Książkowi bohaterowie w czarnych, „okablowanych” kostiumach — Kędzior (Mariusz Wójtowicz), Szczerbek (Andrzej Korkuz), Drobek (Andrzej Słowik), Lilia Tygrysica (Iga Bancewicz-Chojęta), Różaniec / Pirat (Jacek Pysiak) oraz Billy Zmyłek / Pirat / Jakub Hak (Jakub Durniat) — zapraszają do gry także chętnych widzów, wciągając ich na scenę.

Chodzi o to, by także mali widzowie mogli przeżyć doświadczenie chłopięcej (czy szerzej — dziecięcej) aktywności, polegającej na sprawdzaniu swoich możliwości, eksplorowaniu przestrzeni i budowaniu relacji poza domem. Już nie tylko w wyobraźni — lecz jako uczestnicy gry.

Idealnie z kolejnymi sekwencjami i animacjami gry koresponduje muzyka elektroniczna z elementami etnicznymi autorstwa Filipa Sternala, która nadaje spektaklowi odpowiednie tempo.

Tak wykreowany świat, łączący byty całkowicie wirtualne z rzeczywistymi, stanowi wysoce progresywny koncept w adaptacji poznawczych światów i semantycznych dominant w edukacji dziecka XXI wieku.

Na żywej scenie pojawiają się postaci tak antynomiczne, jak kapitalna baśniowa Wróżka Dzwoneczek (Marta Parfieniuk-Białowicz) i „cyfrowa”, acz matematycznie realna ŹródłoNiby (Anna Chudek-Niczewska), w oryginalnej choreografii Joanny Miś-Fudali i Marty Pańki.

Widzimy w spektaklu światy wysoce różnorodne — przede wszystkim w relacji przyjaźni wirtualnego Piotrusia i realnej Wendy. Tak innowacyjne ujęcie uniwersalnej opowieści o mocy fantazji literackich bohaterów Nibylandii — osadzone w formacie gry komputerowej — szczególnie mocno wybrzmiewa w lirycznym finale, albowiem grę można w każdej chwili… wyłączyć.

https://bajpomorski.pl/