Gej w sutannie. Spowiedź bez rozgrzeszenia

Czy można pogodzić bycie księdzem katolickim i homoseksualistą? Według przedstawicieli Kościoła – nie, a mimo to statystyki wskazują, że orientacji homoseksualnej jest aż 30% duchownych. Jak wygląda codzienne życie kapłana, który musi zmierzyć się z konfliktem między własną naturą a oficjalnym nauczaniem reprezentowanej przez siebie instytucji? Odpowiedź na to pytanie daje monodram „Wściekły pies” w reżyserii Marcina Bortkiewicza.

Na niemal pustej scenie pojawia się młody ksiądz, który rozpoczyna homilię przygotowaną z okazji Światowego Dnia Chorych. Kazanie o cierpieniu szybko przemienia się w monolog poświęcony jego własnemu bólowi – psychicznemu, wynikającemu ze skrywanego homoseksualizmu oraz zakażenia wirusem HIV.

Bohater spektaklu zdał sobie sprawę ze swojego „problemu” już jako młody chłopak i – podobnie jak wielu nastolatków – nie miał wówczas nikogo, z kim mógłby szczerze o tym porozmawiać. Powiernikiem nie mógł stać się nawet ulubiony ksiądz, który odegrał w jego życiu podwójną rolę: z jednej strony wpłynął na decyzję o wyborze kapłaństwa, z drugiej – nieświadomie rozbudził w nim homoseksualne pragnienia.

Czas spędzony w seminarium wspominany jest tutaj nie tylko jako okres zdobywania wiedzy niezbędnej w pracy duchownego, lecz przede wszystkim jako doświadczenie specyficznej tresury. Nie było tam miejsca na indywidualne myślenie ani wątpliwości. Przyszli księża musieli bezwzględnie podporządkować się wpajanym zasadom, również tym dotyczącym postrzegania homoseksualizmu.

Nauki te pozostawiły swój ślad. Duchowny opowiada się przeciwko paradom równości, a walkę z dyskryminacją mniejszości seksualnych nazywa promocją homoseksualizmu, czyli „zaburzenia” i „pomyłki natury”. Akceptacja nauki Kościoła staje się w jego przypadku równoznaczna z odczuwaniem nienawiści wobec samego siebie – droga prowadząca wyłącznie do samozagłady.