Tym, których nie ma… na dobry sen
O koncercie Słowiński X Chopin – Impressions w Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy pisze Krystian Kajewski.
STANISŁAW SŁOWIŃSKI GRA CHOPINA
W swoich najlepszych utworach udało się Chopinowi zakomunikować wszystkie ludzkie emocje, cały ten bałagan składający się na bycie człowiekiem, wszystkie nasze codzienne cierpienia i ekstazy. Podróż sentymentalną do kresu nocy. Jak powiada Poeta:
Some one’ s born to sweet delight,
Some one’s born to endless night….
Chopin jest jednym z największych muzycznych narratorów, obok Bacha czy Beethovena. Opowiada poprzez swoją muzykę całą Komedię ludzką, wymieszaną z Boską komedią. Stosując się do maksymy swojego poetyckiego przyjaciela i przewodnika, dba, aby odpowiednie dać rzeczy słowo.
Słowiński i jego kwintet grali z energią pionierów, niosących światło przez ciemną przestrzeń. Zagrać Chopina na jazzowo? Zgoda. Nie pierwszy to raz, ale i nie częsty to jednak obyczaj. Zespół Staszka Słowińskiego wydobywa z kompozycji Chopina ich ponadczasowość, sprawia, że stają się nagle nadspodziewanie współczesne, i brzmią w naszych uszach tak jak Bob Dylan, który zmienił gitarę akustyczną na elektryczną. I nagle z wieku pary przenosimy się w wiek stron internetowych, i to, co pogrzebane, zostaje nie tylko odgrzebane, ale przeniesione przez czas bez szwanku.
Zdejmę czarny płaszcz
podszyty lękiem
Przed koncertem miałem okazję porozmawiać ze Staszkiem. Nie widzieliśmy się bowiem od jedenastu lat. Ostatni raz, gdy się spotkaliśmy, grał w krakowskim zespole Duch, jak się okazało: ogromnej wylęgarni talentów, a ja organizowałem podówczas kilka ich koncertów. Ten ostatni, na którym się widzieliśmy, to było granie muzyki na żywo, bodajże do Dzisiejszych czasów Charliego Chaplina. Dziś Staszek jest artystą solowym, który odnosi sukcesy na wielu scenach, ale ducha tamtych czasów wspomina z rozrzewnieniem.
Jak mówiła moja
mama kto szuka znajduje
W ramach podziękowania za zaproszenie, wręczyłem Staszkowi moją książkę poświęconą pamięci Mojej Mamy. Obiecał, że przeczyta. Rozmowa była na tyle ciekawa, że przeciągnęła się do ponad pół godziny, więc za chwilę Staszek musiał szybko biec na górę, żeby zdążyć na własny koncert. A koncert przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. Powiem tyle, że Chopin, gdyby żył, to by z pewnością wychylił z nami bruderszafta.
Złote włosy wiatr rozwiewa,
kolorowe liście wplata.
W uszach brzmi Symfonia
z czterech stron świata…
Właśnie, Symfonia z czterech stron świata, o której rozmawialiśmy przed koncertem, towarzyszy mi podczas pisania tej spóźnionej relacji, bo tyle się działo, a koncert miał miejsce z początkiem października, ale pozostał w mojej pamięci na tyle, że postanowiłem odświeżyć sobie pozostałe nagrania Staszka Słowińskiego, do zapoznania się z którymi i Was serdecznie zachęcam.
Zieleń w czerwień się przebrała.
Bydgoszcz, 10.10.2024 r.
nie zapeszając tfu tfu tfu.
I huknie!
prowokuje… zachwyca..poszukuje.. Słowiński poważnie traktuję muzykę, swoje artystyczne powołanie, i to go w przyszłości może zbliżyć do największych. Oprócz Chopina bardzo bliski jest mu Szymanowski. Chopin, Szymanowski, Słowiński…
Gra w klasy. Wywiad ze skrzypkiem Stanisławem Słowińskim.
fot. Alicja Kusek
absolwent Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Słupsku oraz Studia Wokalno-Aktorskiego Danuty Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Współpracował z wieloma teatrami w Polsce, m.in. Teatrem Polskim w Bydgoszczy. Ma na swoim koncie ponad 60 ról teatralnych. Od roku 2001 zajmuje się krytyką teatralną.
