Pokolenie bez celu

To z jednej strony spektakl, przy którym trudno się nie roześmiać, odnajdując w nim samego siebie oraz całe spektrum własnych słabości, podanych w tonie tragifarsy. Z drugiej strony manifestuje się tu tak potężny ładunek egzystencjalnej bezradności, że chce nam się płakać, krzyczeć i wyć.

Teatralne zwierciadło okazuje się bezwzględne – zmuszeni jesteśmy do konfrontacji z własną kondycją psychiczną, której jesteśmy świadomi, ale o której aż strach mówić głośno.

Pasażerowie tytułowego tramwaju numer 26 to modelowi mieszkańcy dużego miasta – zakładnicy współczesnego, pędzącego świata. Konstrukcja dramaturgiczna przedstawienia, za którą odpowiada Karolina Szczypek, opiera się na prostym pomyśle: to właśnie podczas tej bardzo powolnej, rozciągniętej w czasie katastrofy czas zdaje się zwalniać i bohaterowie zaczynają opowiadać o swoich lękach. Boją się dokładnie tego, czego my wszyscy, siedzący w ciemności widowni. Czuć w nich paraliżujący lęk przed brakiem konkretnego planu i jasnych perspektyw życiowych w świecie pozbawionym stabilności.

Twórcy bezbłędnie punktują naszą neurotyczną codzienność: obsesję deadline’ów, troskę o własne zdrowie psychiczne i społeczną aprobatę, obawę przed obniżeniem średniej ocen w aplikacji, konieczność dbania o wizerunek firmy czy nieustanny wrzask dziecka, które za nic nie chce się uciszyć, potęgujący poczucie rodzicielskiej porażki.

Spektakl staje się przejmującym traktatem o współczesnym prekariacie i ekonomicznym lęku, w którym naturalną narracją jest bolesne życie z dnia na dzień, wynikające z brutalnego faktu, że we współczesnej rzeczywistości nie stać nas na fundamentalne bezpieczeństwo. Tekst i reżyseria Julii Nowak obnażają paradoks naszej epoki, w której jako jednostki możemy tak wiele, ciesząc się iluzją nieograniczonej wolności, a jednocześnie czujemy, że nie możemy zupełnie nic. Pod tym względem „Katastrofa” okazuje się trafnym komentarzem do czasów, w których żyjemy. Jest to komentarz o tyle cenny i oczyszczający, że na co dzień ciśnie się właściwie każdemu z nas na usta, a jednak tak często pozostaje w przestrzeni publicznej niewypowiedziany.