To, co zostaje

Hertz Haus pokazuje też, jak skomplikowana może być sama opieka. Dotyk może oznaczać bliskość, ale zawsze jest wejściem w czyjąś prywatność. Mycie może być pomocą, ale wymaga przekroczenia bardzo osobistej granicy. Troska nie zawsze jest łatwa i niewinna. Czasem także wiąże się z bezradnością, z koniecznością zrobienia czegoś, choć wiemy, że nie potrafimy naprawić wszystkiego.

Spektakl stawia pytanie o to, co właściwie chcemy w teatrze oglądać. Nagość, fizjologia, wymioty, ślina, sprzątanie czy mycie zwykle pozostają poza sferą publiczną. Tutaj zostają pokazane bez upiększeń. Nie po to, żeby szokować, ale żeby przypomnieć, że ciało nie zawsze jest piękne, sprawne i wygodne. Czasem jest po prostu chore, zmęczone, brudne, bezbronne, i potrzebuje drugiego człowieka.

Ważna jest wspólna praca Magdaleny Kowali, Natalii Murawskiej, Joanny Woźnej i Anny Zglenickiej, z dramaturgią Patrycji Kowańskiej. Wszystko tutaj wynika z fizycznej obecności performerek. Ich ciała naprawdę pracują: myją, szorują, dotykają, powtarzają te same czynności. Dzięki temu temat nie zostaje tylko opowiedziany. Jest przeżywany na scenie.

Muzyka Wojciecha Wilka dodatkowo nadaje spektaklowi rytm. Klasyczne odniesienia, przywołujące m.in. ikoniczny motyw muzyczny z filmu „Kobieta i mężczyzna”, spotykają się z mocną, transową muzyką rave. Z jednej strony pojawia się więc znany kulturowy obraz relacji kobiety i mężczyzny, z drugiej ciało, które zostaje wprawione w ruch i zaczyna mówić własnym językiem.

„To bitch or not to bitch” jest przedstawieniem o tym, że po przemocy nic nie kończy się w momencie, kiedy kończy się samo wydarzenie. Zostaje ciało. Zostają ślady. Zostaje pamięć. Zostaje codzienna praca, często niewidoczna, związana z próbą powrotu do siebie.

Najmocniejszy obraz spektaklu, biała podłoga, której mimo nieustannego szorowania nie można idealnie doczyścić, staje się prostą, ale mocną metaforą. Można sprzątać bez końca, można próbować zacząć od nowa, można udawać, że nic się nie stało. Ale pewnych śladów nie da się usunąć. Artystki zamiast pokazywać samą przemoc, pokazują człowieka, który musi żyć dalej z tym, co się wydarzyło.

Nie wszystko można naprawić. Nie wszystko można domyć. Ale można być obok. Można dotknąć, podtrzymać, umyć, posprzątać. Można zostać. I to właśnie z tej prostej, bardzo ludzkiej potrzeby opieki Hertz Haus buduje swój teatralny gest.

Polska Platforma Tańca