Coś nadchodzi, aż brakuje tchu

Przedstawienie powstało w ramach projektu Przestrzenie Sztuki – Taniec we Wrocławskim Teatrze Pantomimy. 

Na premierze w 2023 r. zobaczyliśmy  duet: Martę Wołowiec i Tomasza Pomersbacha.  W pokazie na Polskiej Platformie Tańca we Wrocławiu dołączyła do obsady Karolina Pewińska. Artystka od 2023 r. jest w zespole Wrocławskiego Teatru Pantomimy. To laureatka Nagrody  Arlekin 2024 w kategorii debiut, za rolę Hanny w spektaklu ,,Niepokój przychodzi o zmierzchu” w reżyserii Małgorzaty Wdowik. Tomasz Pomersbach to zaś pochodzący z Wrocławia tancerz, certyfikowany praktyk Metody Ilana Leva. Wystąpił m.in. w siedmiu produkcjach  zespołu Pink Mama Theatre.  

Marta Wołowiec tym razem pojawia się na scenie jako wokalistka, śpiewa utwór ,,Choreomania” z repertuaru Florence + the Machine. Piosenka opowiada o ucieczce przed lękiem i niepokojem. Florence Welch zaczęła pisać utwór w 2019 r., jeszcze przed wybuchem pandemii COVID-19. Tekst idealnie oddaje późniejsze uczucia izolacji, presji i paniki.

Punktem odniesienia spektaklu ,,WoW”  staje się choreomania,  historyczny fenomen zbiorowego, kompulsywnego tańca, który w różnych momentach średniowiecznej i wczesnonowożytnej Europy dotykał całych grup ludzi. Do najbardziej znanego przypadku doszło w Strasburgu w 1518 r. Według zachowanych relacji taneczny szał rozpoczęła kobieta znana jako Frau Troffea. W kolejnych dniach dołączali następni. Ludzie tańczyli godzinami, a niekiedy przez wiele dni. Ówczesne próby wyjaśnienia zjawiska mieszały religię, medycynę, przesądy i strach. Współczesne interpretacje wskazują m.in. na mechanizmy zbiorowego stresu i zaburzeń psychogennych, choć przyczyny dawnych epidemii tańca nie zostały jednoznacznie wyjaśnione.

W „WoW” nie chodzi jednak o rekonstrukcję tamtego wydarzenia. Średniowieczna plaga tańca staje się raczej figurą współczesnego świata, w którym również żyjemy w stanie nieustannego pobudzenia.

Mamy inne komunikaty i inne języki strachu, ale podobne doświadczenie permanentnego napięcia. Wystarczy włączyć telewizor, telefon albo komputer. Informacje o wojnie, kolejnych zagrożeniach, katastrofach, kryzysach, przemocy i niepewności politycznej docierają do nas niemal bez przerwy. Kryzys nie jest już wyłącznie wydarzeniem, które dzieje się gdzieś daleko. Staje się rytmem codzienności.