Na początku września ruszyły próby do przedstawienia w reżyserii Piotra Tomaszuka. Premiera jest planowana na drugą połowę grudnia.
Rafał Gąsowski i Piotr Tomaszuk w trakcie prób do „Kartoteki” w Teatrze Wierszalin; fot. Magdalena Rybij
Piotr Tomaszuk określa Bohatera „Kartoteki” jako Gustawa-Konrada PRL-u.
W wypowiedzi o planowanym spektaklu reżyser podkreśla:
„Bohater jest Konradem zaprzeczonym, właściwie komicznym, bo uwikłanym w codzienność i w dziennikarskie prostytuowanie słowa. Kartoteka jest katalogiem jego pseudoheroizmów, a przy okazji dowodem degrengolady heroicznego etosu poety i bohatera w czasach PRL-u. PRL wyparował. Ale zostawił po sobie na zawsze ostateczną destrukcję mitu Konrada. Czy jesteśmy w stanie ten mit dzisiaj odbudować? Mamy przecież czas narodowej wolności. Czy PRL wyparował do końca? Dlaczego boimy się powrotu naszych narodowych bohaterów?”.
Próby do „Kartoteki” w supraskim Teatrze Wierszalin rozpoczęły się z początkiem września. W obsadzie znaleźli się: Rafał Gąsowski (jako Bohater), Katarzyna Wolak-Gąsowska, Magdalena Dąbrowska, Urszula Raczkowska, Dariusz Matys, Bartłomiej Bazyluk.
Za muzykę odpowiada Adrian Jakuć-Łukaszewicz, scenografię zaprojektował
Mateusz Kasprzak. Asystentką reżysera jest Magdalena Rybij.
Premiera jest planowana na drugą połowę grudnia br.
„Kartoteka” to najsłynniejszy dramat Tadeusza Różewicza (1921–2014), napisany w latach 1958–1959. Jego pierwodruk ukazał się w lutym 1960 r. w miesięczniku „Dialog”. Już chwilę później, 25 marca, odbyła się prapremiera tytułu w warszawskim Teatrze Dramatycznym – spektakl wyreżyserowała Wanda Laskowska.
Tekst Różewicza nie posiada linearnej struktury dramatycznej, to raczej zapis świadomości głównej postaci, nazwanej przez pisarza Bohaterem, co zyskuje wymiar ironiczny, bo mamy do czynienia z człowiekiem-symbolem, którego nieszczęściem okazała się konieczność egzystencji i podejmowania decyzji w skompromitowanym wieku XX. Miejscem akcji „Kartoteki” staje się pokój, przez który przebiega ulica. Bohater spoczywa na łóżku, zrezygnowany, wyczerpany, niechętny do podjęcia jakichkolwiek działań, a obok niego przechodzą postacie z jego przeszłości i teraźniejszości.
Dość szybko postać powołana przez Różewicza zaczęła być odbierana jako komentarz do pokolenia Kolumbów.
Wśród istotnych realizacji dramatu należy wymienić przedstawienia: Konrada Swinarskiego w Teatrze Telewizji (1967), Kazimierza Brauna w lubelskim Teatrze Osterwy (1972), Tadeusza Minca w Teatrze Narodowym (1973), Krzysztofa Kieślowskiego w Teatrze Telewizji (1979), Ryszarda Majora w łódzkim Teatrze Jaracza (1980), Kazimierza Kutza w Teatrze Narodowym (1999), Michała Zadary (2006) we Wrocławskim Teatrze Współczesnym.
W 1992 r. Różewicz napisał „Kartotekę rozrzuconą”, która była nową, zdekonstruowaną wersją wcześniejszej sztuki, odwołującą się do doświadczeń z czasu polskiej transformacji ’89 oraz ery, w której dominującą rolę w życiu społecznym przejęły media.
Prapremiera „Kartoteki rozrzuconej” odbyła się w 1992 r. w Teatrze Polskim we Wrocławiu w reżyserii autora.
