Premiera jednego z najważniejszych dramatów brytyjskiej autorki odbędzie się 14 listopada na Dużej Scenie. W obsadzie znalazło się dziesięcioro aktorów.
fot. Agencja JUMP
Katarzyna Minkowska bierze na warsztat Sarah Kane. Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi zapowiedział na listopad premierę „Łaknąć”, przedostatniego dramatu brytyjskiej autorki, którego kolejne inscenizacje od ponad dwóch dekad pojawiają się na polskich scenach.
Premiera spektaklu odbędzie się 14 listopada 2026 roku o godz. 19.00 na Dużej Scenie. Tekst Sarah Kane zostanie wystawiony w przekładzie Jerzego Korfantego. Po premierze przedstawienie będzie można zobaczyć także 15, 20, 21 i 22 listopada, każdorazowo o godz. 19.00.
W spektaklu zagrają Mikołaj Chroboczek, Mateusz Czwartosz, Katarzyna Cynke, Dorota Kiełkowicz, Sara Lityńska, Paweł Paczesny, Anna Sarna, Bogusław Suszka, Krzysztof Wach oraz gościnnie Katarzyna Łubik. Teatr nie ujawnił jeszcze szczegółowej koncepcji inscenizacji ani pozostałych nazwisk zespołu realizatorskiego.
„Łaknąć” (Crave) powstało w 1998 roku. Sarah Kane opublikowała tekst początkowo pod pseudonimem Marie Kelvedon. Był to jej przedostatni dramat, napisany po „Zbombardowanych”, „Miłości Fedry” i „Oczyszczonych”, a przed „4.48 Psychosis”.
Kane porzuciła w nim klasyczną konstrukcję dramatu. Nie określiła miejsca akcji, nie stworzyła postaci wyposażonych w pełne biografie, nie wyznaczyła też jednoznacznego przebiegu wydarzeń. Tekst został rozpisany na cztery głosy oznaczone literami A, B, C i M.
Ich wypowiedzi przybierają formę urwanych rozmów, wspomnień, wyznań, oskarżeń i próśb. Powracają doświadczenia przemocy, samotności, utraty, pożądania i rozpaczliwej potrzeby obecności drugiego człowieka. Kane zapisuje stany psychiczne i relacje, których często nie da się uporządkować w prostą historię.
W „Łaknąć” znalazł się również jeden z najbardziej znanych monologów miłosnych współczesnego dramatu. Miłość zostaje w nim pokazana jako doświadczenie pochłaniające całą codzienność człowieka, jego ciało, pamięć i sposób myślenia.
Poetycka konstrukcja tekstu zostawia reżyserom bardzo dużą swobodę. Litery A, B, C i M nie przesądzają nawet, czy oglądamy cztery konkretne osoby, czy raczej cztery strumienie pamięci i emocji. Kolejne realizacje „Łaknąć” mogą więc bardzo daleko od siebie odchodzić.
Katarzyna Minkowska, urodzona w 1992 roku, jest reżyserką i scenografką teatralną. Ukończyła reżyserię w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie oraz scenografię na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Debiutowała jako reżyserka w 2020 roku w TR Warszawa. Przygotowany w ramach konkursu Debiut TR „Stream” rozpoczął serię realizacji, dzięki którym w ciągu kilku lat stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twórczyń młodego pokolenia. Za lata 2024 i 2025 otrzymała nominacje do Paszportów „Polityki” w kategorii Scena.
Minkowska konsekwentnie zajmuje się w teatrze relacjami międzyludzkimi. Powracają u niej rodzina, rozpad związku, żałoba, strata, pamięć i sposoby radzenia sobie z doświadczeniami, które pozostają z człowiekiem na długo. Szczególnie ważna jest psychologia postaci i obserwacja ludzi zamkniętych w rodzinnych, uczuciowych albo środowiskowych zależnościach.
Jej przedstawienia powstawały na podstawie bardzo różnych tekstów. W Teatrze Polskim w Poznaniu wyreżyserowała „Cudzoziemkę” według Marii Kuncewiczowej, później wróciła tam z „Faustusem”. W Narodowym Starym Teatrze w Krakowie przygotowała „Orlando. Bloomsbury”, a w 2025 roku „Sceny z życia małżeńskiego” według Ingmara Bergmana.
W warszawskim Teatrze Dramatycznym zrealizowała „Mój rok relaksu i odpoczynku” na podstawie powieści Ottessy Moshfegh, w TR Warszawa – „Kiedy stopnieje śnieg”, w Teatrze Ludowym w Krakowie – „1984: Ministerstwo Miłości”, a w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu – „Burzę. Regulamin wyspy”.
W 2024 roku przygotowała także „Jesień” w Teatrze Polskim w Podziemiu we Wrocławiu. Rok później w koprodukcji Nowego Teatru w Warszawie i Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach powstał skierowany również do młodszej publiczności „Człowiek jaki jest, każdy widzi”.
Jej działalność nie ogranicza się przy tym do teatru repertuarowego. W czerwcu 2025 roku wyreżyserowała na PGE Narodowym „Akt II – Ostatni Koncert” Quebonafide, duże widowisko przygotowane jako pożegnanie rapera ze sceną.
W dorobku Minkowskiej znalazły się również realizacje w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu, Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie oraz innych ważnych polskich scenach.
Wybór „Łaknąć” wpisuje się w dotychczasowe zainteresowania reżyserki. Kane pisała o głodzie bliskości, lęku przed opuszczeniem, relacjach prowadzących do uzależnienia, o traumie i pamięci, która nie pozwala odciąć się od wcześniejszych doświadczeń.
Minkowska wielokrotnie przyglądała się podobnym obszarom, choć korzystała z bardzo różnych tekstów i teatralnych form. W „Scenach z życia małżeńskiego” zajmowała się rozpadem intymnej relacji, w „Cudzoziemce” – rodziną zdominowaną przez osobowość jednej osoby i konsekwencjami wieloletnich urazów, a w „Kiedy stopnieje śnieg” – doświadczeniem straty.
„Łaknąć” pozwala podobne tematy potraktować bez realistycznej fabuły, która narzucałaby gotową interpretację. Kane pozostawiła cztery głosy i język, który musi dopiero zostać przełożony na konkretną sytuację sceniczną.
To właśnie będzie jednym z najciekawszych pytań przed listopadową premierą: jak Katarzyna Minkowska przeczyta Sarah Kane i komu odda jej cztery głosy.
„Łaknąć”
autorka: Sarah Kane
przekład: Jerzy Korfanty
reżyseria: Katarzyna Minkowska
obsada: Mikołaj Chroboczek, Mateusz Czwartosz, Katarzyna Cynke, Dorota Kiełkowicz, Sara Lityńska, Paweł Paczesny, Anna Sarna, Bogusław Suszka, Krzysztof Wach, Katarzyna Łubik – gościnnie
planowana premiera: 14 listopada 2026, godz. 19.00
Duża Scena Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi.
