Inicjatywę zapowiedział Witold Pilarowski, wieloletni przyjaciel i wydawca artystki.
fot. Miejska Biblioteka Publiczna w Ostrowcu Świętokrzyskim
W Warszawie ma powstać mural poświęcony Joannie Rawik – piosenkarce, aktorce, dziennikarce, pisarce i jednej z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej piosenki.
O planach upamiętnienia Joanny Rawik poinformowało we wtorek, 18 sierpnia, Radio Wnet, z którym artystka była związana w ostatnich latach życia. Jak przekazała rozgłośnia, w Warszawie ma powstać mural przypominający jej postać i dorobek. Pomysł zapowiedział Witold Pilarowski, bliski przyjaciel i wydawca Rawik. Na razie nie podano dokładnej lokalizacji ani terminu realizacji muralu.
Radio Wnet podkreśla, że Joanna Rawik pozostawała niezwykle aktywna do końca życia. Jeszcze w ostatnich miesiącach pracowała nad kolejnymi przedsięwzięciami literackimi i radiowymi. Przygotowała własny przekład „Małego Księcia” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, nagrywała jego wersję audio, a także pracowała nad nową książką. W lutym tego roku na antenie Wnet opowiadała o wydaniu swojego przekładu oraz dalszych planach pisarskich.
Z radiem była związana przez ostatnie lata szczególnie mocno. Od 2020 roku prowadziła w Radiu Wnet autorską audycję „Sztuka jest magią”, w której spotykała się z artystami, aktorami, muzykami, pisarzami i ludźmi kultury, wracając również do historii polskiej estrady, teatru i filmu. W październiku 2025 roku świętowała pięciolecie programu. Wówczas Krzysztof Skowroński mówił na antenie, że trudno wyobrazić sobie radio bez jej głosu i opowieści.
Jeszcze w czerwcu 2026 roku Rawik prowadziła kolejne wydania „Sztuki jest magią”. Rozmawiała między innymi z aktorem i reżyserem Tomaszem Borkowskim, relacjonowała festiwal im. Janusza Gniatkowskiego w Poraju i spotkała się na antenie z Lidią Stanisławską. Równolegle przygotowywała cykl „Piaf, czyli wróbel”, poświęcony Édith Piaf, francuskiej piosence i kulturze, z którą przez całe życie pozostawała szczególnie związana.
Joanna Rawik, właściwie Joanna Gronkowska, urodziła się 31 stycznia 1934 roku w Czerniowcach. Dzieciństwo spędziła w Rumunii, do Polski przyjechała w 1947 roku. Zanim stała się jedną z rozpoznawalnych osobowości polskiej piosenki, jej zawodowe zainteresowania prowadziły w stronę teatru. Uczyła się w Studium Teatralnym Ireny i Tadeusza Byrskich w Kielcach, a następnie występowała w Teatrze Ziemi Łódzkiej oraz Teatrze Objazdowym w Lublinie.
Jako piosenkarka debiutowała w latach 50. we wrocławskim kabarecie dziennikarzy „Kaczka”. Później współpracowała między innymi z krakowskim klubem Pod Jaszczurami i kabaretem Kundel, występowała w „Podwieczorku przy mikrofonie”, koncertowała w Polsce i za granicą. W 1966 roku pojawiła się wraz z grupą polskich artystów w paryskiej Olympii w programie „Grand Music-Hall de Varsovie”. Jej interpretacje były nagradzane na festiwalach w Opolu, a do najbardziej znanych wykonywanych przez nią piosenek należały m.in. „Romantyczność”, „Po co nam to było” czy „Nie chodź tą ulicą”.
Rawik pozostawała również związana z teatrem i filmem. Wystąpiła między innymi w telewizyjnej „Żelaznej obroży”, serialu „Strachy” oraz filmie „Szkoda twoich łez”, a jako wykonawczyni brała udział w spektaklach Teatru Telewizji, m.in. „Matce Courage i jej dzieciach”.
Była także autorką książek i publikacji poświęconych historii piosenki oraz wybitnym artystom. Szczególne miejsce w jej pracy zajmowała Édith Piaf – Rawik napisała o niej kilka książek i przez lata popularyzowała we Francji i w Polsce tradycję chanson. Publikowała również wspomnienia, książkę o Wandzie Wiłkomirskiej oraz opracowania dotyczące historii piosenki.
W 2009 roku została uhonorowana Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2025 roku otrzymała odznakę „Zasłużony dla Mazowsza” oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności artystycznej i twórczej.
Zapowiadany warszawski mural ma być kolejną formą zachowania pamięci o artystce, której działalność obejmowała ponad siedem dekad polskiego życia kulturalnego – od teatru i estrady, przez książki i publicystykę, po radio, z którym pozostawała związana niemal do ostatnich chwil swojej aktywności zawodowej.
