Jedna z najpopularniejszych komedii Szekspira, w której w upalną letnią noc w gęstwinie lasu w słodko-gorzki sposób mieszają się ze sobą perypetie miłosne ludzi i elfów, napisana pod koniec XVI wieku, ma swoje długie teatralne, ale też baletowe życie. Rozpoczęło się ono od wersji Mariusa Petipy – twórcy (wspólnie z Lwem Iwanowem) choreografii do takich baletowych hitów, jak „Jezioro łabędzie” czy „Dziadek do orzechów”.
„Sen nocy letniej” na scenach baletowych rozsławiły choreografie George’a Balanchine’a (Nowy Jork, 1962 rok), Fredericka Ashtona (Londyn, 1964 rok) i Johna Neumeiera (Hamburg, 1977 rok).
Nieustanne zwroty emocjonalnej akcji, której magiczną osią są wywołane czarami zmiany obiektów uczuć, zderzenie świata realnego z fantastycznym, atmosfera sennego marzenia, wreszcie arcypopularna muzyka Feliksa Mendelssohna – Bartholdy’ego – to motywy, które w coraz to nowych epokowych dekoracjach powracają w pracach różnych choreografów, od Sir Fredericka Ashtona, przenoszącego akcję do wiktoriańskiej Anglii, po zupełnie współczesne interpretacje, jak „Sen nocy letniej” w choreografii Anny Hop w Operze Wrocławskiej (premiera 13 i 14 czerwca 2026 roku), która rozgrywa się częściowo w polskiej szkole.
Podczas spotkania przyjrzymy się właśnie najciekawszym realizacjom „Snu nocy letniej” w balecie i w teatrze tańca i różnym sposobom powiązania baletu z czasami współczesnymi. Jednym z tematów będą postacie – urodzonych w tym samym roku – wybitnych choreografów XX wieku, Fredericka Ashtona i George’a Balanchine’a, którzy – każdy na swój sposób i z inną twórczą energią – stworzyli autorskie wersje „Snu nocy letniej”.
W cyklu “Wielkie balety w teatrze tańca” rozmawiamy o różnych obliczach znanych spektakli baletowych, które dzięki nowym wersjom zyskują drugie życie. Dotychczasowe spotkania poświęcone były kolejno baletom „Giselle”, „Jezioro łabędzie”, „Dziadek do orzechów”, „Romeo i Julia”, „Święto wiosny”, „Carmen” i „Bolero”, „Kopciuszek”.
