Mrożek dla wszystkich

To spektakl, który nie próbuje opowiadać Mrożka na nowo ani wpisywać go w bieżące spory. Sprawdza za to, co zostaje z tego tekstu, gdy prowadzi się go bez nadmiaru reżyserskich pomysłów, których sam Mrożek nie znosił.

Sławiński, jako reżyser dobrze czujący się w konwencji komediowej, idzie w tę stronę świadomie i wydobywa z „Tanga” to, co w nim komiczne, momentami zbliżając się do farsy, ale nie tracąc kontroli nad całością.

Przedstawienie opiera się na warstwie plastycznej i symbolicznej. Na scenie pojawia się postać śmierci z polską flagą, a Eleonora (Małgorzata Machowska) i Eugenia (w tej roli Anna Demczuk) wnoszą chorągiew, występując jako dzieci kwiaty. Do tego dochodzi Stomil przebrany za księdza, robiący selfie. To symboliczne nawiązanie do naszych czasów.

Pierwsza część spektaklu ma klarowną formę i wyraźnie nawiązuje do końcówki lat sześćdziesiątych oraz kultury hipisowskiej. Widać to w kostiumach, prezentacji postaci, ale także w scenografii, w której pojawiają się kolorowe obrazy i elementy przywołujące estetykę tamtego czasu. Jednym z czytelnych znaków tego odniesienia jest piosenka „Imagine” Johna Lennona, przywołująca myślenie o świecie pozbawionym granic i zasad.

W tej rzeczywistości funkcjonują bohaterowie, którzy nie widzą potrzeby jej porządkowania, bo uznają ją za naturalną. Najpełniej widać to u Stomila (Marek Kępiński), który chodzi po domu w piżamie, z zawieszoną na szyi biżuterią, jakby zatrzymał się w tamtym czasie i nie miał ochoty na zmianę schematów.

Na tym tle pojawia się Artur (Maciej Kokot), który próbuje przywrócić zasady i odbudować porządek, ale jego działania nie znajdują poklasku u reszty. Nie dlatego, że spotykają się z wyraźnym sprzeciwem, ale dlatego, że trafiają na świat, który przestał traktować porządek jako wartość.

Druga część przynosi zmianę scenografii. Ściany stają się białe, przestrzeń zostaje oczyszczona, nad kominkiem wiszą skrzyżowane szable i w tym momencie wchodzimy w świat, który można odczytać jako próbę przywrócenia ładu.